Γκαούρ - Ταρζάν_Β' Περίοδος




Τέλη Σεπτεμβρίου του 1951 ο Νίκος Ρούτσος, που έγραφε για λογαριασμό της “Άγκυρας” το ανάγνωσμα “Ταρζάν-Γκαούρ” (το είχε ξεκινήσει ένα χρόνο πριν με τίτλο “Παραμύθια” αρχικά και κατόπιν “Ταρζάν”), έρχεται σε ρήξη με τον εκδότη Απόλλωνα Παπαδημητρίου και η συνεργασία τους διακόπτεται απότομα αφήνοντας τη σειρά ανολοκλήρωτη. Αιτία της διακοπής η αύξηση που ζητούσε ο Ρούτσος στην ανά τεύχος αμοιβή του. Ήταν αλήθεια, ότι είχε επιτευχθεί ασυνήθιστα υψηλότερη κυκλοφορία από άλλα αντίστοιχα περιοδικά. Έτσι, η αναπροσαρμογή προς τα πάνω της αμοιβής των 500 δραχμών για κάθε τεύχος να είναι ηθικά δικαιολογημένη. Δεν είναι γνωστό σήμερα, αν ο τίτλος του περιοδικού ανήκε αποκλειστικά και μόνο στον Ρούτσο, ως πνευματικού δημιουργού του. Άλλωστε, τα πνευματικά δικαιώματα εκείνη την εποχή ήταν στην Ελλάδα μια αρκετά ανυπόληπτη και θολή κατάσταση.

Για τον Ρούτσο, όμως ήταν μια ευκαιρία να δοκιμάσει τις δυνάμεις του και ως εκδότης. Με εχέγγυο τη δυναμική του επιτυχημένου τίτλου, τον οποίο παράλλαξε ελαφρώς πιθανώς για καλό και για κακό, αλλά και για να δώσει περισσότερη έμφαση στον “Έλληνα” ήρωά του, πρόταξε στον τίτλο του περιοδικού τον Γκαούρ και ρίχτηκε στη μάχη. Έδωσε στην προσπάθειά του και μια ονομασία εκδοτικής ιδιοκτησίας δίχως κάποια εταιρική μορφή, προφανώς για περισσότερο κύρος, ονομασία που δεν εμφανίζεται πουθενά μέσα στα τεύχη παρά μόνο στα εξώφυλλα των τόμων από δεμένα τεύχη: “ΕΛΕΚ -ΕΛληνικές Εκδόσεις”. Παρ’ όλο που το εξώφυλλο του περιοδικού ήταν μονόχρωμο, όχι μόνο δεν υστερούσε αισθητικά των τετραχρώμων, αλλά θα μπορούσε να πει κανένας ότι ξεχώριζε ανάμεσά τους εντυπωσιακά. Το ίδιο και οι εσωτερικές σελίδες του με ισορροπημένη εικονογράφηση υψηλής ποιότητας. Δημιουργός τους ο Byron -Βύρων Απτόσογλου, σε μερικές από τις καλύτερες εικονογραφήσεις του στα λαϊκά παιδικά περιοδικά.

Κυριότερα ανταγωνιστικό περιοδικό του “Γκαούρ-Ταρζάν” ήταν “Ο Υπεράνθρωπος” του Στέλιου Ανεμοδουρά που σημειωτέον εικονογράφος και σε αυτό ήταν ο Byron! Ο Ρούτσος επέλεξε να τον ανταγωνιστεί κυκλοφορώντας και το δικό του περιοδικό την ίδια μέρα της εβδομάδας! Την Τρίτη! Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε στις 16 Οκτωβρίου 1951 (ο Υπεράνθρωπος στην ίδια εκείνη μέρα κυκλοφορούσε το 24ο τεύχος του).

Ήταν, όμως, πράγματι πρώτο τεύχος ενός καινούργιου περιοδικού; Τυπικά ναι. Ουσιαστικά όχι.. Ήταν καθαρή συνέχεια του προηγουμένου.. Εκείνου, το οποίο έγραφε για την Άγκυρα του Παπαδημητρίου. Οι ίδιοι γνωστοί ήρωες, το ίδιο περιβάλλον, οι ίδιες συμμαχίες και αντιπαλότητες ανάμεσα στους ήρωες. Σαν να μην είχε αλλάξει απολύτως τίποτα. Μα και σε αυτό βασίστηκε ο Ρούτσος.. Στην συμπαγή αναγνωστική βάση που είχε χτίσει στην προηγούμενη έκδοση, που θα έβρισκαν τη συνέχεια του περιοδικού που είχαν αγαπήσει.

Η διαφορά βρισκόταν αλλού. Ως εκδότης πλέον, έδωσε και τη δική του γραμμή επικοινωνίας με τους αναγνώστες. Προσωποποίησε την έκδοση. Κράτησε 4 σελίδες στο τέλος για την επικοινωνία, τουλάχιστο στα πρώτα τεύχη. Δεν ήταν αλληλογραφία. Απευθυνόταν προσωπικά με μονόλογο -εν είδει editorial στους αναγνώστες του. Δοκίμασε να οργανώσει συλλόγους φίλων του Γκαούρ, του Ταρζάν και του Ποκοπίκο που να αμιλλώνται μεταξύ τους σε πρωτοβουλίες και εκδηλώσεις. Διοργάνωσε διαγωνισμό έκθεσης με εθνικοπατριωτικό θέμα και προσκαλούσε τους αναγνώστες του να τον επισκέπτονται και να συζητούν για το περιοδικό αρχικά στο σπίτι του στην οδό Αγίου Μελετίου (όσο δεν είχε γραφείο) και αργότερα στο γραφειάκι του στην οδό Βερανζέρου. Δέλεαρ για τις επισκέψεις που τους ζητούσε ένα παράξενο και πρωτοφανέρωτο μηχάνημα στο οποίο τα παιδιά θα μπορούσαν να εγγράψουν τη φωνή τους και να στείλουν ηχητικά μηνύματα στον απανταχού Ελληνισμό. Ήταν ένα πρωτόγονο μαγνητόφωνο! Μηχάνημα, ωστόσο, θαυμαστό και μαγικό για τα παιδιά εκείνης της εποχής.!

Ένα βασικό γνώρισμα στην ύλη του περιοδικού ήταν ο άκρατος ελληνοκεντρισμός του. Το επέβαλλε, άλλωστε και η εποχή. Σλόγκαν του τύπου “Τιμή και περηφάνια που γεννήθηκες Έλληνας” δεν έλειπαν από κανένα τεύχος. Τα ηρωικά επίθετα ελληνικών αρετών με τα οποία στόλιζε τον Γκαούρ δεν είχαν αντίστοιχά τους στα άλλα περιοδικά που και αυτά δεν υστερούσαν σε ελληνοκεντρισμό. Στο αυτό καθαυτό το κείμενο του αναγνώσματος έγινε πιο τολμηρός, τόσο σε ερωτικό πεδίο, όπου η αντιπαλότητα της Τζέιν με την Ταταμπού συνήθως εξαντλείται στις διεκδικήσεις τους πάνω στον Γκαούρ, όσο και σε περιγραφές βίαιων περιγραφών, που τα σημερινά ήθη θα τις απέρριπταν.

Και τις απέρριψαν, αφού όταν το 1980 επιχειρήθηκε μια τετάρτη έκδοση του περιοδικού με τα κείμενα αυτής της περιόδου, οι εκδόσεις Άγκυρα ως εκδότης είχαν ζητήσει από τον Ρούτσο να απαλύνει τα κείμενά του και να δώσει έμφαση στην Οικολογία του ζουγκλικού οικοσυστήματος. Ο Γκαούρ Ταρζάν έκδοσης Ρούτσου κυκλοφόρησε στις 16 Οκτωβρίου 1951 με τιμή 2.000 (πληθωριστικές) δραχμές και κυκλοφόρησαν τα 52 από τα 113 τεύχη που είχε προαναγγείλει κατά το συνήθειό του με τελευταίο να το τιτλοφορεί “Ο Γκαούρ στη Ελλάδα” προφανώς θέλοντας να κλείσει οριστικά τον κύκλο του Γκαούρ. Δεν είναι γνωστό το τιράζ στο οποίο κυκλοφορούσε, πάντως θεωρείται ζητούμενο από τους συλλέκτες και στο χρηματιστήριο των ελληνικών λαϊκών παιδικών περιοδικών βρίσκεται σε υψηλή θέση ανάμεσα στα σπανιότερα.

Ο Α. Παπαδημητρίου πιστεύοντας ότι η φόρα που είχε πάρει το περιοδικό θα μπορούσε να συντηρήσει την έκδοση ενός άλλου αναλόγου αναγνώσματος στη θέση του. Και προχώρησε αμέσως στην έκδοση του περιοδικού “Γκρέκο Ταρζάν” που ανέλαβε να το γράφει ο Πύρρος Μακρής. Βγήκαν μόλις οκτώ τεύχη πράγμα που επιβεβαίωνε, ότι ο Νίκος Ρούτσος ήταν ο μοναδικός καθ’ ύλην αρμόδιος ζουγκλογράφος! 
Γιώργος Βλάχος 

-------------------------------------------

ΓκαουροΤαρζανικά


Δεν πρόκειται εδώ να επιχειρήσω μια ιστορικολογοτεχνική ανάλυση. Αλλωστε ο Γιώργος έχει κάνει άψογη εισαγωγή στον Γκαούρ-Ταρζάν. Απλά εγώ θα καταχρασθώ άλλη μια φορά της φιλοξενίας για να ανοίξω το μπαούλο της νοσταλγίας.



Οπως έλεγα στο αρθράκι μου «ο Υπεράνθρωπος και εγώ», όταν ανέβηκα στο πατάρι για να βρω τον Υπεράνθρωπο ανακάλυψα ένα κιβώτιο με ένα σωρό καλούδια. Ανάμεσά τους και ο Γκαούρ-Ταρζάν της Β περιόδου. Από τα 52 τεύχη που κυκλοφόρησαν βρέθηκε να έχω 47. Λείπουν μόνο τα 25, 33, 42, 47 και 52. Από αυτά βρέθηκε ήδη το 42 (και για τα υπόλοιπα έχω τάξει φανουρόπιτα).



Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτός ο Γκαούρ-Ταρζάν της Β περιόδου άσκησε πάνω μου μια ιδαίτερη γοητεία. Θέλεις τα εξώφυλλα με την τέλεια αισθητική τους και τα καταπληκτικά σκίτσα του Απτόσογλου; Θέλεις που ο Ρούτσος άφηνε την φαντασία του να τρέχει αχαλίνωτη; Δεν ξέρω. Ισως να είναι που η αντιπαλότητα Γκαούρ και Ταρζάν έφερνε πάντα τον Ελληνα σε ρόλο πρωταγωνιστή. Μπορεί να είναι και αυτό που μου εξήγησε πρόσφατα ο Γιώργος. Τα διηγήματα του Ρούτσου έχουν ένα έντονο ερωτικό χαρακτήρα και αυτό ίσως να περνούσε στο υποσυνείδητό μου (όταν διάβασα τον Γκαούρ-Ταρζάν ήμουνα-δεν ήμουνα 8 χρονών).



Ο καϋμός μου με τον Γκαούρ-Ταρζάν έχει να κάνει με τον κατάλογο των τευχών. Ο Ρούτσος, με την απίστευτη τόλμη του, είχε αποφασίσει ότι η Β περίοδος του Γκαούρ-Ταρζάν θα περιελάμβανε 113 τεύχη για τα οποία είχε δώσει ήδη τους τίτλους. Και η δική μου αφελής ανάλυση, βλέποντας τον κατάλογο, ήταν ότι τα 113 τεύχη είχαν εκδοθεί. Μιλάμε για 1953-54 όταν ο Γκαούρ-Ταρζάν είχε πάψει να κυκλοφορεί στα περίπτερα. Εψαξα (στα παλαιοπωλεία) να βρω και να αγοράσω όλα τα τεύχη αλλά δεν υπήρχε τίποτε πέρα από το 52ο. Αργότερα έμαθα ότι η έκδοση είχε σταματήσει στο 52. Ετσι έμεινα με τον καϋμό των δύο τελευταίων ιστοριών. Πάντα ήθελα να διαβάσω για τον Θρίαμβο του Ταρζάν (112) και για τον Γκαούρ στην Ελλάδα (113). Και επειδή ο καϋμός υπάρχει πάντα και δεν το βάζω κάτω (αν το έβαζα κάτω δεν θα είχα βρεθεί στο Μπαούλο) έπεισα τον Γιώργο να γράψει αυτός, σε Ρούτσειο στιλ, τις δύο τελικές ιστορίες της Β περιόδου. Μου το υποσχέθηκε και, όπως λέει η παροιμία, μην τάξεις άγιου κερί και μικρού παιδιού κουλούρι.



Η ανακάλυψη της συλλογής Γκαούρ-Ταρζάν μου επεφύλασσε και μια έκπληξη. Σκανάρωντας ανακάλυψα ότι από το τεύχος 27 και μετά το κεντρικό δισέλιδο έχει μία ιστορία του Τσιχλιμπόχλη, του πρωταθλητή της κουταμάρας. Μόλις το είδα είπα «αυτό είναι του Μποστ». Και πράγματι στο τελευταίο σκίτσο υπάρχει μικρή-μικρή η υπογραφή του. Βέβαια και το σκίτσο που συνοδεύει τις σελίδες επικοινωνίας «σας ομιλεί ο Κος Νίκος» είναι, όπως μου εξήγησε ο Γιώργος, και αυτό του Μποστ. Ετσι η Β περίοδος του Γκαούρ-Ταρζάν εκτός από όλα τα άλλα έχει και δείγματα γραφής αυτού του μεγάλου σκιτσογράφου που μας κληροδότησε την Μαμά Ελλάδα με τον Πειναλέοντα και την Ανεργίτσα που θα μας συνοδεύουν όσο ζούμε (και να μην μιλήσουμε για παιδιά και εγγόνια).
Βασίλης Γραμματικός
Παρίσι 21/05/2016
----------------------------------------------------------------------------------------------

ΓΚΑΟΥΡ - ΤΑΡΖΑΝ : Β' Περίοδος

ΤΟΜΟΣ 1



==============================================



 
 #1) Μονομαχία Γκαούρ-Ταρζάν

Ο Ταρζάν πρόκειται να μονομαχήσει μέχρι θανάτου με τον Γκαούρ για τα σκήπτρα της ζούγκλας. Ο ίδιος δεν θέλει. Ούτε ο Γκαούρ θέλει, που το σκέπτεται στη δικιά του σπηλιά. Αλλά θα πρέπει να πάει. Για να προσπαθήσει να συμφιλιωθούν.
Πηγαίνοντας στο σημείο της συνάντησης ο Γκαούρ πέφτει σε ενέδρα αγρίων που τον αιχμαλωτίζουν. Εν τούτοις με το χάραμα είναι συνεπής στο μέρος της μονομαχίας. Η διάθεση συμφιλίωσης και από τους δυο αποτυγχάνει με υπαιτιότητα του Γκαούρ και ο Ταρζάν με το πιστόλι του τον σκοτώνει!
Η συνέχεια στις σελίδες του τεύχους…


Είναι φανερό ότι το πρώτο τεύχος της Β’ περιόδου αποτελεί απόλυτη συνέχεια του τελευταίου τεύχους της Α’ περιόδου. Τι κι αν άλλαξε ο εκδοτικός φορέας; Ο Ρούτσος δεν αισθάνεται την ανάγκη ούτε να τους ξανασυστήσει. Τους θεωρεί ως γνωστούς από την προηγούμενη σειρά.
Η πλοκή είναι κλασική των ρουτσικών προδιαγραφών. Μπέρδεμα της δράσης με συνεχή φλας μπακ και ερωτηματικά ως την τελική λύση. Γνωστές και οι συγγραφικές “αυθαιρεσίες” του συγγραφέα για την εξυπηρέτηση της πλοκής. Δεν γίνονται, λόγου χάρη, με αυτόν τον τρόπο μεταγγίσεις αίματος. Η λεπτομερής περιγραφή της σκηνής, θα μπορούσε με την υπερβολή και την τελείως άγνοια του συγγραφέα για το θέμα, να θεωρηθεί και επικίνδυνη προς μίμηση από τους μικρούς αναγνώστες. “…Και ο Ταρζάν να πεθάνει βάρβαρος και να αναστηθεί Έλληνας!” κορυφώνουν με εθνικοπατριωική κορώνα την αλτρουιστική απόφαση του Γκαούρ να του χαρίσει όλο του το αίμα!
Αλλά ο εθνικοπατριωτισμός του Ρούτσου -αναγκαίο πιστοποιητικό εθνικοφροσύνης για τα νεανικά περιοδικά εκείνης της εποχής, προκειμένου να έχουν και την “άδεια της αστυνομίας” για την κυκλοφορία τους- κορυφώνεται στο τεύχος με την προκήρυξη διαγωνισμού με θέμα “Γιατί πρέπει να είμαστε υπερήφανοι που γεννηθήκαμε Έλληνες”, ενώ η επιτροπή επιλογής θα αποτελούταν από εξέχοντες καθηγητές και άλλα σημαντικά πρόσωπα της αθηναϊκής κοινωνίας -ανώνυμα προς το παρόν!.
Τέλος, ένας πενταψήφιος αριθμός στη σελίδα τέσσερα τυπωμένος με τυπογραφικό αριθμητή είναι το μυστικό όπλο μάρκετινγκ που ο Ρούτσος προτίθεται να το αποκαλύψει στο έκτο τεύχος. Υπομονή!


Γιώργος Βλάχος 
Download PDF 




#2) Ο Φτερωτός Βρυκόλακας

κυκλοφόρησε 23 Οκτωβρίου 1951

Στο βουνό του Γκαούρ ζουν πια η Ταταμπού και η Τζέιν αφότου οι σύντροφοί τους Γκαούρ και Ταρζάν αποφάσισαν να χωρίσουν από αυτές ύστερα από μεθοδεύσεις των γυναικών τους με τις οποίες δεν συμφωνούσαν! Ο Ποκοπίκο παραμένει μαζί τους ως… ακοίμητος προστάτης τους! Στη σπηλιά του Ταρζάν μένουν, τώρα αδελφωμένοι ο μελαψός Έλληνας γίγαντας και ο βασιλιάς της ζούγκλας στου οποίου τις φλέβες ρέει πια ελληνικό αίμα! Μαζί τους ζει και τρίτος άντρας ο ανοικονόμητος γιος του Ταρζάν, ο Μπέϊμπυ καθώς και Χουχού ως οικονόμος στην βασιλική σπηλιά!

Ο Ποκοπίκο ξυπνάει τρομαγμένος από ένα παράξενο ανθρώπινο πλάσμα που πετά με τεράστια φτερά. Παρατάει φοβισμένος τις προστατευόμενες του και τρέχει να ειδοποιήσει τους δυο άντρες.. Πέφτει πάνω σε μια ομάδα μαύρων που τον συλλαμβάνει, χωρίς πρόθεση να του κάνουν κακό. Απλώς, τον κρατούν να τον δει ο αφέντης τους, που δεν είναι άλλος από τον τυχοδιώκτη Μαξ Άρλαν! Ύστερα από αρκετά επεισόδια παράλληλης δράσης και συμπλοκές με αλλόκοτα και τερατώδη πλάσματα των ηρώων, όπου εμπλέκονται και οι “δευτεραγωνιστές” του μικρόκοσμου της… ρούτσιας ζούγκλας (κακός μάγος Νάχρα Ντου, γοριλάνθρωπος Νταμπούχ, ο φθονερός γίγαντας Γιαχάμπα και η γριά μάγισσα Χούλχα) ο Ταρζάν φιλιώνει με την Τζέιν, αλλά ο Γκαούρ ανακαλύπτοντας την Ταταμπού στην καλύβα του Μαξ Άρλαν νομίζει ότι η συντρόφισσά του τον έχει ήδη αντικαταστήσει στην καρδιά τα. Τελικά και αυτή η παρεξήγηση λύνεται και.. happy end για όλους!..


* * *

Εκείνο για το οποίο ο Ρούτσος αναδείχνεται ως ασυναγώνιστος είναι η πλοκή, που τη δένει περίτεχνα με εκκρεμότητες για να τις ξεμπλέξει στις τελευταίες σελίδες του αφηγήματος. Η άγνοιά του ή αδιαφορία του πάνω στη γνώση πραγματολογικών στοιχείων που χρησιμοποιεί τον κάνει να αναδείχνεται και ασυναγώνιστος και στην αυθαιρεσία, προκειμένου να δώσει τις εντυπωσιακές εικόνες που εξυπηρετούν την αφήγησή του. Τελικά, όμως αυτή είναι και η μαγεία της αφήγησής του.

Σε αυτό το δεύτερο τεύχος της δικής του έκδοσης ανταγωνίζεται τον εαυτό του από το πρώτο τεύχος! Ένα άλλο στοιχείο που διακρίνει το κείμενό του -και πάλι σε αυτό το τεύχος είναι έντονο- αφορά στην τολμηρότητα των σχέσεων στα δυο πρωταγωνιστικά ζευγάρια. Σε κανένα άλλο παρόμοιο ανάγνωσμα παιδικής λαϊκής λογοτεχνίας το ερωτικό στοιχείο δεν αποτελεί έναν από τους κυρίαρχους άξονες της δράσης. Η Ταταμπού και ειδικά σε αυτό το τεύχος είναι το αντικείμενο ερωτικής διεκδίκησης τεσσάρων αρσενικών και του Γκαούρ συμπεριλαμβανομένου, ενώ η συγκατοίκηση των δυο αντρών ξεχωριστά από τις συντρόφισσές τους που και αυτές συγκατοικούν αγαπημένα, επεισόδιο που ξεκίνησε από το προηγούμενο τεύχος, για ανυποψίαστους αναγνώστες ανακαλεί το δίχως άλλο σκέψεις για συγκαλυμμένη ομοφυλοφιλία! Αν είναι δυνατόν σε παιδικό περιοδικό στις αρχές της δεκαετίας του ’50!

Υπάρχει και ένα δεύτερο μέρος στο τεύχος, που τρώει αρκετές σελίδες από το κυρίως ανάγνωσμα. Το editorial του Ρούτσου που γεμίζει ένα τετρασέλιδο επαφής και επικοινωνίας με τους αναγνώστες του, αλλά χωρίς να είναι αλληλογραφία μιας και ακόμα δεν είναι δυνατό να έχει υπάρξει αλληλογραφία για τεχνικούς λόγους. Σε αυτό το συγκεκριμένο τεύχος και σε αυτές τις σελίδες πληροφορούμαστε και ένα ακόμα τρικ του Ρούτσου για να αυξήσει τους δυνητικούς αγοραστές του περιοδικού του. Οι φιγούρες των ηρώων στην πινακοθήκη του οπισθόφυλλου τυπώνονταν σε ζευγάρια. Έτσι, όποιος ήθελε να κάνει συλλογή έπρεπε να αγοράσει δυο τεύχη με διαφορετικό οπισθόφυλλο το καθένα!

Εκείνο πάντως που δεν είναι κατανοητό είναι η αγγελία ότι τα τρία πρώτα τεύχη είχαν εξαντληθεί και επανατυπώνονταν! Πώς όμως είχαν εξαντληθεί τεύχη που δεν είχαν κυκλοφορήσει ακόμα; Αυτή η αγγελία είχε υπάρξει και στο πρώτο τεύχος! Αφελές τρικ εντυπωσιασμού ή παράβλεψη; Ποιος ξέρει;
Γιώργος Βλάχος

Download PDF





#3) Το Μαγικό Φίλτρο

κυκλοφόρησε: 30 Οκτωβρίου 1951

Ο Γκαούρ με την Ταταμπού αποφασίζουν να παντρευτούν και να εγκαταλείψουν τη ζούγκλα. Όνειρό τους είναι να ζήσουν στην Ελλάδα. Η Τζέιν προσποιούμενη την χαρούμενη προθυμοποιείται να τους παντρέψει! Στο βάθος, όμως, του σκοτεινού της μυαλού το μόνο που επιθυμεί είναι να καταστρέψει την ευτυχία τους. Με ένα φίλτρο που της δίνει ο μάγος Νάχρα Ντου και το πίνουν ανυποψίαστοι οι δυο γίγαντες της ζούγκλας μεταλλάσσονται ο μεν Ταρζάν σε έφηβο 20 χρονών και ο Γκαούρ σε γέρο 80 χρονών, Ο Ταρζάν πληροφορείται τη σατανική σκευωρία της συντρόφισσάς του και οργισμένος την διώχνει για πάντα από την σπηλιά τους. Οι τύψεις που προς στιγμή ένωσε για την συμπεριφορά του απέναντί της εξανεμίζονται, όταν τυχαία γνωρίζει μια νεαρή πανέμορφη μαύρη, που δηλώνει σφόδρα ερωτευμένη μαζί του! Την οδηγεί στη σπηλιά του σαν νέα συντρόφισσά του.

* * *


Ολόκληρο το τεύχος εξαντλείται στα επεισόδια της ετοιμασίας και στα σατανικά μηχανεύματα της Τζέιν. Θα μπορούσε να ήταν ένα από τα παραμύθια που έγραφε ο Ρούτσος, που απλώς η πλοκή του εξελίσσεται στη ζούγκλα. Για μια ακόμα φορά χρησιμοποιεί εξόφθαλμες απιθανότητες προκειμένου να εξυπηρετήσει την πλοκή του. Η ύπαρξη σε πρώτη ζήτηση, λόγου χάρη, οινοπνεύματος στη ζούγκλα για να επιδράσει το μαγικό φίλτρο από έναν ενήλικα αναγνώστη δεν περνάει απαρατήρητη. Στα ιστορικά στοιχεία του τεύχους και συγκεκριμένα στο τρισέλιδο editorial του, επαναλαμβάνει με συνεχόμενη έμφαση την πατριδολατρία που οφείλουν να έχουν οι αναγνώστες, αλλά ο τρόπος που προσπαθεί να την εμφυσήσει ξεπερνάει και την πιο επίμονη δασκαλίστικη διδαχή. Ίσως να ήταν κάτι που επιβαλλόταν στα δύσκολα εκείνα χρόνια να προβάλλεται ως πρότυπο η ελληνοπρέπεια των προτύπων που ήθελε να προβάλλει. Αλλά, σήμερα ακούγεται κάπως υπερβολική.

Μέσα στα πλαίσια να συσπειρώσει τους αναγνώστες του ο Ρούτσος προχωράει σε μια ακόμα ανεφάρμοστη πρακτικά και τυπικά διακήρυξη. Δηλώνει ότι ιδιοκτήτες του περιοδικού είναι οι αναγνώστες του (και το γράφει, μάλιστα και στην ταυτότητα του περιοδικού) για να τους “καταστήσει” στη συνείδησή τους ως ηθικούς διαχειριστές της τύχης του. Αυτό σίγουρα θα είχε κολακέψει τους μικρούς αναγνώστες του περιοδικού… Είναι γεγονός ότι ο Ρούτσος δεν είχε υπάρξει ευφάνταστος μόνο στο σκάρωμα ιστοριών. Ήταν το ίδιο ευφάνταστος και στις προωθητικές ενέργειες του εντύπου του. Κανένα άλλο έντυπο δεν είχε τέτοια επικοινωνιακή πληθώρα ενεργειών προώθησής του. 
Γιώργος Βλάχος

Download PDF




#4) Ο Λάκκος με τις Κόμπρες

κυκλοφόρησε 6 Νοεμβρίου 1951


Το δράμα του Γκαούρ συνεχίζεται. Ο 80χρονος πλέον μελαψός γίγαντας είναι ανήμπορος να κάνει το παραμικρό. Αλλά οι εξελίξεις είναι ραγδαίες.
Γενικά, η περιπέτεια του τεύχους αυτού θα πρέπει να χαρακτηριστεί ως η περιπέτεια των μεταμορφώσεων!
Ο Ταρζάν και ο Γκαούρ αποκτούν και πάλι τις πραγματικές τους ηλικίες χάρη σε μια απόπειρα αυτοκτονίας του Ταρζάν. Ο Μπέϊμπυ από χαζό παιδί χαρά γεμάτο μεταμορφώνεται σε ένα όμορφο και δυνατό παλικάρι χάρη σε ένα μεγάλο σοκ που πέρασε, καθώς κινδύνεψε να γίνει τροφή ενός τεράστιου στεριανού καβουριού. Η Τζέιν από σατανική μεταμορφώνεται σε μια γυναίκα γεμάτη καλοσύνη, χάρη στις νουθεσίες της Ταταμπού. Ο Γιαχάμπα, από άγριος και αιμοβόρος μεταμορφώνεται για λίγο σε αλτρουιστή σωτήρα της Ταταμπού και φεύγει εξημερωμένος από το κήρυγμα αγάπης της Γιοχάνα, της αγίας της ζούγκλας. και όλοι ζουν μιαν ωραία ατμόσφαιρα τελειώνοντας η περιπέτεια.


* * *


Καλοδεχούμενες οι υπερβολές του Ρούτσου σε αυτό το τεύχος, γιατί συμβαίνουν σε ατόφιο περιβάλλον ζούγκλας και μόνον εκεί θα μπορούσαν να συμβούν. Ακόμα και όταν οι νάγιες (ο Ρούτσος χρησιμοποιεί την πορτογαλική τους ονομασία που είναι και γνωστότερη: κόμπρες) από τα πλέον επικίνδυνα ιοβόλα φίδια οι δαγκωματιές τους λειτουργούν σαν αντίδοτο στο φίλτρο του μάγου!
Εκείνο, όμως, που θα πρέπει να επισημανθεί είναι ότι οι χαρακτήρες του Ρούτσου στο ανάγνωσμα δεν έχουν κάποιον σταθερό άξονα συμπεριφοράς. Η συμπεριφορά τους μεταλλάσσεται χωρίς φανερή αιτία ακόμα και από σελίδα σε σελίδα, αν μια τέτοια μεταστροφή εξυπηρετεί το δραματικό στοιχείο της πλοκής. Σε αυτό το συγκεκριμένο τεύχος παρουσιάζει πχ τον αιμοβόρο Γιαχάμπα να γίνεται ξαφνικά ο ευγενικός ιππότης που με ορατό κίνδυνο της ζωής του προσπαθεί να σώσει την Ταταμπού και μετά παλεύει να την πνίξει, η Τζέιν αλλάζει συμπεριφορά τουλάχιστον μια φορά σε κάθε τεύχος, ο καταχθόνιος μάγος Νάχρα Ντου δείχνει καλόβολος και συνεργάσιμος και αποκορύφωμα η Ταταμπού που ξαφνικά μεταμορφώνεται σε μια μαινάδα οργισμένης εκδίκησης και όταν είναι έτοιμη να ολοκληρώσει την εκδίκησή της γίνεται ακόμα περισσότερο συμπονετική, από όσο είναι γνωστό ότι είναι.
Γιώργος Βλάχος

 Download PDF




# 5) Το Τέρας των Τεράτων
 
κυκλοφόρησε 13 Νοεμβρίου 1951

Οι σχέσεις των δύο οικογενειών της ζούγκλας, του Γκαούρ και του Ταρζάν, είναι τώρα μέλι-γάλα. Όλοι τους αδερφωμένοι και με τις καλύτερες προθέσεις του κόσμου. Αλλά κι ο «πανώριος Αμερικανός τυχοδιώκτης» Μαξ Άρλαν, με τον προβληματικό χαρακτήρα και τις σκοτεινές δραστηριότητες, βλέπει κι αυτός το φως το αληθινό και αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο να συνεχίσει τις άνομες κομπίνες του, που στην παρούσα συγκυρία έχουν να κάνουν με το κυνήγι των ελεφάντων, και την επιστροφή του στον ίσιο δρόμο –το όλον διανθισμένο με εξάρσεις, μεταπτώσεις και συμπλοκές, τόσο με το δίδυμο Γκαούρ και Ταρζάν όσο και με τους κακοποιούς συνεταίρους του. Όμως ένας νέος κίνδυνος εμφανίζεται στη ζούγκλα με τη μορφή ενός τεράστιου σαυροειδούς, του «Τέρατος των Τεράτων», που απειλεί τους πάντες και τα πάντα. Αναπάντεχα τη λύση δίνει, ως από μηχανή θεός, ο «δυσθεώρατος άντρακλας» Ποκοπίκο!

* * *
Κι εδώ δεν θα μπορούσαν να λείψουν βέβαια οι Ρούτσειες ανακρίβειες, όπως οι... τίγρεις στην Αφρικανική ζούγκλα! Όσον αφορά το θηρίο όμως αναρωτιέμαι αν ο Ρούτσος γνώριζε τις υποθέσεις για πιθανή επιβίωση μεγάλων δεινοσαυροειδών στην Κεντρική και Δυτική Αφρική. Υπάρχουν για παράδειγμα μαρτυρίες ιθαγενών της Γκαμπόν και του τέως Γαλλικού Κονγκό (Congo Brazzaville) που κατοικούν στην περιοχή των ελών της Likouala για ένα μεγάλο αμφίβιο πλάσμα που έχει θεαθεί στις περιοχές τους και το οποίο, από τις περιγραφές τους μοιάζει με μικρού μεγέθους βροντόσαυρο. Πρόκειται για το περίφημο Mokele-mbembe. Ένα άλλο περίεργο πλάσμα, γνωστό στους ιθαγενείς του Κονγκό, της Αγκόλα και της Ζάμπια σαν Chipekwe ή Emela-ntouka περιγράφεται με κορμό μεγέθους ελέφαντα και σχήμα σαν του ρινόκερου, μακριά σαυροειδή ουρά, κοντά συμπαγή πόδια και σαυροειδές κεφάλι μ’ ένα κέρατο στο μουσούδι του, κάτι σαν τον Triceratops της Ιουρασίου. Αυτό λέγεται πως έχει θεαθεί στα έλη του Dilolo, στο Κονγκό, στον ποταμό Kasai της Αγκόλα και στη λίμνη Shiwa Ngandu της Ζάμπια. Κατά καιρούς έχουν οργανωθεί διάφορες λιγότερο ή περισσότερο σοβαρές αποστολές ζωολόγων στις περιοχές αυτές για να εξακριβωθεί αν οι ισχυρισμοί των ιθαγενών έχουν κάποια βάση, χωρίς όμως χειροπιαστό αποτέλεσμα –μέχρι στιγμής.

Download PDF





#6) Η Μάχη με τον Χάρο

Κυκλοφόρησε 20 Νοεμβρίου 1951

Και να που έχουμε επανάσταση στη ζούγκλα! Οι φυλές των καννιβάλων ξεσηκώνονται, πιάνουν τον Ταρζάν και τον δένουν και ζητούν από τον Γκαούρ να αναλάβει αυτός Άρχοντας της Ζούγκλας, γιατί, λέει, ο προηγούμενος δεν μπορούσε να τους προστατεύσει από κάτι κακούς λευκούς που αλώνιζαν στο ζουγκλοβασίλειο κι έκαναν ότι ήθελαν. Ο Γκαούρ προσποιείται ότι δέχεται και σκαρφίζεται μια μηχανή για να σώσει τον φίλο του, χωρίς να κάνει τον κόπο όμως να το εξηγήσει αυτό στην Ταταμπού και τη Τζαίην «ώστε να παίξουν πιο πειστικά τον ρόλο τους». Μεσολαβεί ο τρελός γοριλάνθρωπος Νταμπούχ που παλεύει μ’ ένα τεράστιο φίδι, εμπλέκεται κι ο Γκαούρ, έρχονται και οι κακοί μ’ ένα ελικόπτερο να απαγάγουν την Ταταμπού και γίνεται γενικώς ένα ανακάτεμα που έρχεται να ξεδιαλύνει η εφευρετικότητα του Ποκοπίκο.

* * *

Τελείως θεατρική στην πλοκή της η περιπέτεια αυτή, σαιξπηρική στη δραματική της πλοκή θα ‘λεγα, αλλά συγχρόνως και κωμωδία παρεξηγήσεων. Χαρακτηριστική η σκηνή όπου ο Γκαούρ φέρνει το στέμμα του Ταρζάν που είναι καμωμένο από χρυσάφι και πολύτιμα πετράδια. Μεγαλεία! Ο Ταρζάν, ως συνήθως είναι ριγμένος και σ’ αυτό το έργο αφού ο ρόλος του είναι καθαρά παθητικός (κυριολεκτικά, με ξυλοφόρτωμα και καρπαζιές απ’ όλους) ενώ ο «πανώριος Έλληνας» κάνει όλη την αβανταδόρικη δουλειά, πλην χωρίς ξεκάθαρο αποτέλεσμα. Το περιστατικό με τον Νταμπούχ και το φίδι είναι εμβόλιμο, για να γεμίζουν σελίδες, ενώ και πάλι ο Ποκοπίκο δίνει την τελική λύση. 
 
Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο του χαρακτήρα του πατριώτη μας είναι πως δεν διστάζει, όταν η περίσταση το απαιτεί, να ρίχνει μερικά χαστούκια και στα θήλεα, χωρίς πολλά λόγια κι επεξηγήσεις. Τη χερούκλα του τη δοκίμασαν τόσο η Ταταμπού όσο και η Τζαίην. Και ναι μεν είχε ο άνθρωπος τον σκοπό του, αλλά ίσως και το γονίδιο εξ’ ανατολών να βοήθησε κάπως. 
 
Οι ιθαγενείς είναι βέβαια «αραπάδες» και «καννίβαλοι» ενώ οι λευκοί «τυχοδιώκτες» και «κακοποιοί». Ο μόνος αδιαμφισβήτητα «καλός» της ιστορίας είναι ο «υπέροχος Έλληνας», κάτι όμως που δεν φαίνεται να πείθει τους αναγνώστες αφού επιμένουν να αγοράζουν περισσότερες κονκάρδες του Ταρζάν και του Ποκοπίκο απ’ ότι δικές του (σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο ίδιος ο Ρούτσος).




 

#7) Ο Στοιχειωμένος Βράχος

κυκλοφόρησε 27 Νοεμβρίου 1951

Από μια αδιακρισία του Ποκοπίκο ο Ταρζάν ανακαλύπτει (;!) πως στις φλέβες του τρέχει το «υπερήφανο Ελληνικό αίμα» που του είχε δώσει ο Γκαούρ όταν κινδύνευε η ζωή του μερικά τεύχη πριν. Για κάποιο λόγο αυτό τον εξαγριώνει και σπεύδει στο «βραχώδικο βουνό» για να ζητήσει εξηγήσεις από τον «φίλο και αδερφό του». Η μια κουβέντα φέρνει την άλλη και ο Ταρζάν βγάζει το μαχαίρι κι ανοίγει τις φλέβες του για ν’ απαλλαγεί από το ανεπιθύμητο αίμα (για το οποίο, ως το προηγούμενο τεύχος όχι μόνο είχε γνώση, αλλά ήταν και υπερήφανος!!! --Ρούτσεια στιγμιαία αμνησία που θυμίζει κάτι πατατιές που έκανε κι ο Αλέξανδρος Δουμάς, που ξαναζωντάνευε σκοτωμένους). Όπως είναι φυσικό σύντομα ο Εγγλέζος Άρχοντας της Ζούγκλας –με το Ελληνικό αίμα-- καταρρέει και ο Γκαούρ τον μεταφέρει ξανά στης μάγισσας Χούλχας για μια ακόμη μετάγγιση, τη φορά αυτή με το αίμα λιονταριού που ο Έλληνας κατάφερε να αναισθητοποιήσει δια της μεθόδου του ροπάλου. Δυστυχώς ο λέων πεθαίνει οπότε ο Γκαούρ κάνει και πάλι το καλό να προσφέρει το αίμα του. Ο Ταρζάν τώρα αφήνεται να νομίσει πως τον μετάγγισαν με το αίμα του λιονταριού. Αυτό το αρέσει, αλλά «εξορίζει» Γκαούρ και Ταταμπού από την επικράτειά του, καθόσον δεν τους συγχωρεί το προηγούμενο κάζο. Στο μεταξύ –εντελώς ασύνδετα-- ο μαύρος γίγαντας Γιαχάμπα κυκλοφορεί με το δέρμα ενός «φολιδωτού τέρατος» για να τρομοκρατεί τους ιθαγενείς. Ο Ποκοπίκο καταφέρνει να το οικειοποιηθεί με πονηριά κι έτσι σώζει, για μια ακόμη φορά, την κατάσταση όταν Γκαούρ και Ταταμπού πολιορκούνται από ορδές εξαγριωμένων καννίβαλων στο δέντρο όπου έχουν καταφύγει, στην Πέρα Ζούγκλα.


* * *


Λίγο αλλοπρόσαλλη αυτή η ιστορία, όπου ο Ρούτσος διδάσκει βιολογία, εξηγώντας ανερυθρίαστα πως τα χαρακτηριστικά μιας φυλής εμπεριέχονται αποθηκευμένα στο... αίμα. Επίσης πως είναι εφικτό να γίνουν μεταγγίσεις σε άνθρωπο αίματος άλλου ζωικού είδους –στην προκειμένη περίπτωση... λιονταριού!-- και φυσικά ο λήπτης θα λάβει όλα τα φυσικά και ψυχικά χαρακτηριστικά του δότη! Είναι λογική αυτή Αφρικανού σαμάνου, αλλά εμάς λόγος δεν μας πέφτει. Θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που μαθαίνουμε επιπλέον πως η Ελλάς διαθέτει αποικία στην Αφρική, το «περήφανο βραχώδικο βουνό» του Γκαούρ, το οποίο, όπως εξηγεί ο συμπατριώτης μας, αποτελεί «ιερό Ελληνικό έδαφος» --και δεν θα επιτρέψει φυσικά σε κανέναν να το πατήσει.

Και στο τεύχος αυτό έχουμε ένα εθνικοπατριωτικό παραλήρημα που επεκτείνεται και στον «μεγάλο πατριωτικό διαγωνισμό» που προκήρυξε ο Ρούτσος με θέμα: «Γιατί είμαι υπερήφανος που είμαι Έλληνας». Διαγωνισμός με πλούσια έπαθλα, που δεν θα δοθούν όμως, διότι... φεύ, «ο κύριος εισαγγελέας» το απαγορεύει, κάνοντας διακρίσεις εις βάρος του περιοδικού, όπως μας πληροφορεί ο δαιμόνιος συγγραφέας στην αλληλογραφία. Αντ’ αυτού λοιπόν οι βραβευμένοι θα δουν τις εκθέσεις τους να δημοσιεύονται στο κατατρεγμένο εβδομαδιαίο έντυπο.

Αλλά, τι τα θες... περνάγαμε ωραία διαβάζοντάς τα όλα αυτά τότε.





#8) Η Χώρα των Νεκρών
 
κυκλοφόρησε στις 4 δεκεμβρίου 1951

Ο Ταρζάν κατατρέχεται από τύψεις για τη συμπεριφορά του απέναντι στον Γκαούρ, συνεπεία της οποίας ο μελαμψός γίγαντας αναγκάστηκε να καταφύγει στην Πέρα Ζούγκλα –όπου σημειωτέον οι ιθαγενείς καννίβαλοι τον ανακήρυξαν άρχοντά τους. Έτσι λοιπόν ο Ταρζάν αποφασίζει να πάει να τον φέρει πίσω μεταμφιεσμένος σε... «αράπη», χάρη στα μαγικά της γιάτρισσας Χούχλας. Τον συνοδεύει η Χουχού, μεταμφιεσμένη κι εκείνη σε... λευκή γόησσα. Όμως ο άρχοντας της κανονικής ζούγκλας θέλει να δοκιμάσει τη φιλία κι αφοσίωση στο άτομό του του συναδέλφου του της Πέρα Ζούγκλας και γι’ αυτό κακολογεί τον εαυτό του στον Γκαούρ, ο οποίος θυμώνει και παραλίγο οι δυο γίγαντες να έρθουν στα χέρια. Τελικά δίνονται οι εξηγήσεις και όλα τελειώνουν ωραία και καλά, ενώ ο Ποκοπίκο ερωτεύεται την «μεταμφιεσμένη» λευκή Χουχού.

* * *
Εδώ δεν είναι μόνο ο Ρούτσος που ξεπέρασε τον εαυτό του, αλλά κι ο εικονογράφος του, ο Byron που απεικονίζει τον Ταρζάν σκούρο μεν, αλλά με... ξανθά μαλλιά! Ένα πράγμα σαν να έχει βγει από σολάριουμ. Ωστόσο ούτε ο Γκαούρ, ούτε η Ταταμπού τον αναγνωρίζουν.




#9) Το Όρνιο της Καταιγίδας


Στο τεύχος αυτό ο Γκαούρ εξακολουθεί να είναι άρχοντας της «Πέρα Ζούγκλας» και ζει με την αγαπημένη του Ταταμπού και τον Ποκοπίκο στην «Ιερή Σπηλιά» που του έχουν παραχωρήσει οι άγριες φυλές των κανιβάλων αυτής της άγνωστης και ανεξερεύνητης περιοχής. Όμως, ο Γκαούρ είναι απλός και ταπεινός, δεν διψάει για δόξες και μεγαλεία και πιστεύει πως μονάχα ένας άρχοντας πρέπει να κυβερνάει ολόκληρη την απέραντη Ζούγκλα και αυτός δεν μπορεί να είναι άλλος από το φίλο του τον Ταρζάν και όταν οι δυο γίγαντες συναντιούνται στην Ιερή Σπηλιά ο Γκαούρ καλεί τους άγριους ιθαγενείς υπηκόους του να αποδεχτούν το λευκό γίγαντα για άρχοντα και βασιλιά τους. Όμως, οι μάγοι και οι φύλαρχοι της Πέρα Ζούγκλας είναι αδύνατο να δεχτούν για αφέντη τους έναν λευκό και καθώς συνοδεύουν τον νέο τους βασιλιά μέχρι το Μεγάλο Ποτάμι για να γυρίσει πίσω στη σπηλιά του, προσπαθούν να τον ξεφορτωθούν χωρίς να το μάθει ο μελαψός Έλληνας γίγαντας. Στο μεταξύ, το πέτρινο βουνό που έχει τη σπηλιά του ο Γκαούρ το έχει καταλάβει ο αμερικανός τυχοδιώκτης Μαξ Άρλαν επωφελούμενος από την απουσία του Έλληνα γίγαντα…

Το τεύχος 9 της Β’ περιόδου του «Γκαούρ-Ταρζάν» με τίτλο «Το Όρνιο της Καταιγίδας» κυκλοφόρησε την Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 1951, την ίδια μέρα που «Ο Υπεράνθρωπος» κυκλοφορούσε το τεύχος 34 με τον επίσης εντυπωσιακό τίτλο «Το Τέλος της Γης». Ενδεχομένως, την περίοδο αυτή να κυκλοφορούσε και το περιοδικό «Γκρέκο-Ταρζάν» που όλα τα τεύχη του έχουν δημοσιευτεί ήδη στο «μπαούλο». Αυτή η ίδια ιστορία που περιλαμβάνει το τεύχος 9 της Β’ περιόδου περιλαμβάνεται και στο τεύχος 63 της Γ’ περιόδου που κυκλοφόρησε εννιά ακριβώς χρόνια αργότερα, την Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 1960, με τίτλο «Μονομαχία στο Βυθό», που κι αυτό είναι ήδη δημοσιευμένο στο «μπαούλο». «Το όρνιο της καταιγίδας» του τίτλου της Β’ περιόδου αναφέρεται στο τρομακτικό όρνιο με τις τεράστιες μαύρες φτερούγες και το ανθρώπινο κορμί που εμφανίζεται από τις επικλήσεις των μάγων που θέλουν να εξοντώσουν τον Ταρζάν, τον αρπάζει κι αυτόν και τη Χουχού και χάνεται στον ουρανό, ενώ η «μονομαχία στο βυθό» του τίτλου της Γ’ περιόδου αναφέρεται στη μάχη που δίνει ο Γκαούρ με έναν πεινασμένο κροκόδειλο, καθώς προσπαθεί να διασχίζει κολυμπώντας το Μεγάλο Ποτάμι που χωρίζει το βασίλειο του Ταρζάν από την Πέρα Ζούγκλα.

Το πρωτότυπο του συγκεκριμένου τεύχους που δημοσιεύεται σήμερα στο «μπαούλο» είναι από τη συλλογή του πολύτιμου φίλου όλων μας, του Γιώργου Βλάχου.

Προκόπης Κωφός
Θεσσαλονίκη, 31 Ιανουαρίου 2017

#10) Η Φυλή των Φαντασμάτων

Στο τεύχος αυτό εμφανίζεται ο τερατάνθρωπος Μποχάρ που με τους κανίβαλους της άγριας φυλής του, της φυλής των «Φαντασμάτων», ζουν στην Πέρα Ζούγκλα, σε μια απέραντη σπηλιά που βρίσκεται στο κούφιο εσωτερικό ενός πέτρινου, κωνικού βουνού κοντά σε μια μεγάλη λίμνη. Μέσα στο λαβύρινθο του κούφιου αυτού βουνού εγκλωβίζονται ο Γκαούρ και η Ταταμπού αναζητώντας τον Ποκοπίκο και κινδυνεύουν να γίνουν τροφή του ανθρωποφάγου Μποχάρ. Από την τραγική κατάσταση που βρίσκονται θα τους σώσει για μια ακόμα φορά, ποιος άλλος;, ο αιώνιος προστάτης των «κουτών και αδυνάτων», ο φοβερός και τρομερός Ποκοπίκο, που και σ’ αυτή την ιστορία έχει μεγάλα κέφια και ανάμεσα στα άλλα προσποιείται πως θέλει να ανταλλάξει τη χαντζάρα του με το κανονάκι του κόντε Τζουτζούκου, του Γερμανού εντομολόγου που ήρθε στη Ζούγκλα για να μαζέψει σπάνιες πεταλούδες για τη συλλογή του!

Το τεύχος 10 της Β’ περιόδου του «Γκαούρ-Ταρζάν» με τίτλο «Η Φυλή των Φαντασμάτων» κυκλοφόρησε την Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 1951, την ίδια μέρα που «Ο Υπεράνθρωπος» κυκλοφορούσε το τεύχος 35 με τίτλο «Ζωντανή Παγίδα». Ενδεχομένως, την περίοδο αυτή να κυκλοφορούσε και το περιοδικό «Γκρέκο-Ταρζάν», που και τα οχτώ τεύχη του έχουν δημοσιευτεί ήδη στο «μπαούλο». Αυτή η ίδια ιστορία που περιλαμβάνει το τεύχος 10 της Β’ περιόδου, περιλαμβάνεται και στο τεύχος 64 της Γ’ περιόδου που κυκλοφόρησε εννιά ακριβώς χρόνια αργότερα, την Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 1960, με τίτλο «Ο Τερατάνθρωπος Μποχάρ» και σε ανατύπωση δύο περίπου χρόνια αργότερα, την Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 1963. «Η φυλή των φαντασμάτων» του τίτλου της Β’ περιόδου είναι οι κανίβαλοι της φυλής 
του Μποχάρ που τους λένε «Φαντάσματα», γιατί βγαίνουν από το κούφιο βουνό τους μονάχα τις νύχτες για να κάνουν τις επιδρομές τους στα χωριά των ιθαγενών της Πέρα Ζούγκλας, ενώ το τεύχος της Γ’ περιόδου παίρνει τον τίτλο του από τον ίδιο τον πρωτοεμφανιζόμενο «τερατάνθρωπο Μποχάρ».

Στο τεύχος αυτό αναγγέλλεται η κυκλοφορία από την προσεχή Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 1951 του περιοδικού «ΠΟΚΟ ΠΙΚΟ» με την υπόσχεση πως θα είναι μοναδικό, γιατί ποτέ στην Ελλάδα δεν κυκλοφόρησε ανάγνωσμα με τόσο συναρπαστικές και ξεκαρδιστικές περιπέτειες όπως αυτό. Ο ίδιος ο Ποκοπίκο στη στήλη του, στην επικοινωνία με τους αναγνώστες του, παρουσιάζει μια επιστολή που έλαβε από έναν ανυπόμονο αναγνώστη, τον 
Κώτσο τον Τρομάρα, που απειλεί πως αν το τεύχος του νέου περιοδικού δεν κυκλοφορήσει εντός τριών ημερών θα επισκεφτεί τον Ποκοπίκο και θα κάνει το σβέρκο του να αλληθωρίσει από τις στράκες και ο Ποκοπίκο του απαντάει να κοπιάσει χωρίς να φοβάται, γιατί τους νταήδες σαν και του λόγου του δεν τους παιδεύει καθόλου, τους σφάζει με το μαλακό!

Από το τεύχος αυτό οι σελίδες με την αλληλογραφία του Νίκου Ρούτσου με τους αναγνώστες του περιορίζονται και τη θέση τους την παίρνει ένα καινούριο, πρωτότυπο ανάγνωσμα του συγγραφέα με τίτλο «Ο Πύργος με τα Τέρατα», που όπως υπόσχεται δημιουργός του θα δημοσιεύεται σε συνέχειες για πάνω από τριάντα εβδομάδες. Το πρώτο μέρος που δημοσιεύεται αυτή την εβδομάδα εκτείνεται σε έξι σελίδες και είναι σαν παραμύθι. Είναι η ιστορία της γριάς Μέλπως που ο κακός άρχοντας της περιοχής σκότωσε τον άντρα της, φυλάκισε το γιο της, άρπαξε τη νύφη της και τώρα ζει μόνη της σε ένα σπίτι πολύ κοντά στο δάσος με τον δύστροπο δωδεκάχρονο εγγονό της και μια παράξενη κατάμαυρη κότα…

Η εικονογράφηση, εξωφύλλου και εσωτερική, αυτής της ιστορίας του Νίκου Ρούτσου στην Β’ περίοδο της έκδοσης του περιοδικού είναι έργο του Βύρωνα Απτόσογλου που υπογράφει ως Byron.


Το τεύχος 64 της Γ’ περιόδου είναι ήδη δημοσιευμένο στο «μπαούλο», οπότε μπορεί κανείς να κάνει τη σύγκριση ανάμεσα στις δύο εκδόσεις της ίδιας ιστορίας και να βρει τις ομοιότητες και τις διαφορές τους. Τα δύο τεύχη είναι από τις συλλογές μας, το τεύχος της Β’ περιόδου από τη συλλογή του Γιώργου Βλάχου και το τεύχος της Γ’ περιόδου από τη δική μου.

Προκόπης Κωφός
Θεσσαλονίκη, 10 Φεβρουαρίου 2017

#11) Ο Θεός της Χρυσής Φωτιάς

Ο τερατάνθρωπος Μποχάρ μην αντέχοντας άλλο την κυριαρχία του Γκαούρ στις άγριες φυλές των κανιβάλων της Πέρα Ζούγκλας παίρνει τους αραπάδες του, τα τρομερά «Μαύρα Φαντάσματά» του, και περνώντας το Μεγάλο Ποτάμι μεταναστεύουν στην περιοχή της επικράτειας του Ταρζάν και καταλαμβάνουν το βουνό του Έλληνα γίγαντα. Πρώτος στόχος του Μποχάρ, για να επιβεβαιωθεί η κυριαρχία του και η υποταγή όλων των φυλών της περιοχής στη δική του εξουσία, είναι ο Ταρζάν. Ο Άρχοντας της Ζούγκλας αν και καταφέρνει να αντιμετωπίσει την πρώτη επίθεση των «Μαύρων Φαντασμάτων» στη σπηλιά του, αναγκάζεται να δεχτεί τη βοήθεια και τη φιλία του παλιού εχθρού του, του μετανιωμένου Γιαχάμπα. Είναι όμως αληθινές οι διαβεβαιώσεις του Γιαχάμπα πως είναι ο μόνος φύλαρχος της περιοχής που δεν δήλωσε υποταγή στον Μποχάρ;


Το τεύχος 11 της Β’ περιόδου του «Γκαούρ-Ταρζάν» με τίτλο «Ο Θεός της Χρυσής Φωτιάς» κυκλοφόρησε την Τρίτη 25 Δεκεμβρίου 1951, την ίδια μέρα που «Ο Υπεράνθρωπος» κυκλοφορούσε το τεύχος 36 με τίτλο «Κουρσάροι των Ουρανών» που είναι ήδη δημοσιευμένο στο «μπαούλο». Ενδεχομένως, την περίοδο αυτή να κυκλοφορούσε και το περιοδικό «Γκρέκο-Ταρζάν», που και τα οχτώ τεύχη του έχουν κι αυτά δημοσιευτεί ήδη στο «μπαούλο». Αυτή η ίδια ιστορία που περιλαμβάνει το τεύχος 11 της Β’ περιόδου, περιλαμβάνεται και στο τεύχος 65 της Γ’ περιόδου που κυκλοφόρησε εννιά ακριβώς χρόνια αργότερα, την Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 1960, με τίτλο «Τα Μαύρα Φαντάσματα» και σε ανατύπωση δύο περίπου χρόνια αργότερα, την Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 1963.

Η ιστορία αυτή και στην Β’ και στη Γ’ περίοδο της έκδοσής της κυκλοφόρησε Χριστούγεννα, του 1951 και του 1960 αντίστοιχα, και ο συγγραφέας της, Νίκος Ρούτσος, επωφελείται από τη γιορταστική ατμόσφαιρα των ημερών και αναφέρεται στο θεό της Αγάπης, στο θεό που κηρύττει στη Ζούγκλα η χριστιανή ιεραπόστολος Γιοχάνα, στο θεό που με την έλευσή του ανήμερα των Χριστουγέννων θα ανοίξουν τα ουράνια και θα πέσει από ψηλά πάνω στις καρδιές των ανθρώπων, εχθρών και φίλων, μια «χρυσή φωτιά», σαν βροχή. Αυτός είναι «ο Θεός της χρυσής φωτιάς» του τίτλου της Β’ περιόδου και όχι ένας άγριος θεός της Ζούγκλας που όπως θα μπορούσε να υποθέσει κανείς βλέποντας το τίτλο τιμωρεί, εκδικείται και κατακαίει με τις φωτιές του αυτούς που δεν υπακούουν στις εντολές του! Ο Ποκοπίκο βέβαια έχει εντελώς διαφορετική άποψη για θεούς και δαίμονες! Απολαύστε τον να υποτιμά το θεό της Αγάπης και να υμνεί τον θεό της Ζούγκλας Κράουμπα, που αντίθετα με το θεό της αγάπης και της συγχώρεσης, κηρύττει το «σφάξε τον άλλο για να σε εκτιμήσει, σφάξε τον για να στέκεται σούζα μπροστά σου», γιατί στο κάτω-κάτω, τους λαιμούς γιατί μας τους έδωσε ο θεός, δεν μας τους έδωσε για να σφαζόμαστε μεταξύ μας; Απολαύστε επίσης και τη Χουχού, που την επιδρομή των κανιβάλων του Μποχάρ στη σπηλιά του Ταρζάν όπως και όλα τα κακά που συμβαίνουν τα αποδίδει στις προσπάθειες όλων των αρσενικών της Ζούγκλας να την κατακτήσουν! «Τα μαύρα φαντάσματα» του τίτλου της Γ’ περιόδου είναι φυσικά οι κανίβαλοι του Μποχάρ, που τους λένε «Φαντάσματα», γιατί βγαίνουν για τις επιδρομές τους στα χωριά των ιθαγενών της Πέρα Ζούγκλας μονάχα τις νύχτες.

Μερικές μέρες πριν την κυκλοφορία του τεύχους αυτού και συγκεκριμένα την Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 1951 είχε κυκλοφορήσει το πρώτο τεύχος του περιοδικού «ΠΟΚΟ ΠΙΚΟ» με τίτλο «Ο Μαύρος καβαλάρης» και ο πρωταγωνιστής του, ο φοβερός και τρομερός Ποκοπίκο, στην εβδομαδιαία στήλη του στο «Γκαούρ-Ταρζάν» πληροφορεί αυτοπροσώπως με το γνωστό σαρωτικό χιούμορ του τους αναγνώστες για τη θυελλώδη υποδοχή που επιφυλάχτηκε στο περιοδικό με τις περιπέτειές του, τόσο που… όσοι το αγόρασαν και το διάβασαν, του το επέστρεψαν ζητώντας πίσω το χιλιάρικο που έδωσαν να το αγοράσουν, καθότι, λέει, τέτοια αριστουργήματα δεν πληρώνονται με λεφτά! Για την επόμενη Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου 1951 αναγγέλλεται η κυκλοφορία του δεύτερου τεύχους του «ΠΟΚΟ ΠΙΚΟ» που εκφράζοντας το πνεύμα του δαιμόνιου πρωταγωνιστή του έχει τίτλο, «Γαμπρός της Σούβλας»!

Στο τεύχος αυτό δημοσιεύεται και η συνέχεια του αναγνώσματος «Ο Πύργος με τα Τέρατα» που η δημοσίευση του είχε ξεκινήσει στο προηγούμενο τεύχος. Στο επίκεντρο αυτού του δεύτερου μέρους είναι η παράξενη κατάμαυρη κότα της γριάς Μέλπως, που καθώς έρχεται το Πάσχα κλωσάει τα κόκκινα αυγά της Λαμπρής που η Μέλπω πρόλαβε και τα έβαψε, αλλά κινδυνεύει από τον δύστροπο και κακό εγγονό της τον Αρσένη, που πεινασμένος τη νύχτα της Ανάστασης ψάχνει να βρει την Κοκόκω που η γιαγιά του την έκρυψε για να την προστατέψει…

Η εικονογράφηση, εξωφύλλου και εσωτερική, αυτής της ιστορίας του Νίκου Ρούτσου στην Β’ περίοδο της έκδοσης του περιοδικού είναι έργο του Βύρωνα Απτόσογλου που υπογράφει ως Byron.


Το τεύχος 65 της Γ’ περιόδου είναι ήδη δημοσιευμένο στο «μπαούλο», οπότε μπορεί κανείς να κάνει τη σύγκριση ανάμεσα στις δύο εκδόσεις της ίδιας ιστορίας και να βρει τις ομοιότητες και τις διαφορές τους. Τα δύο τεύχη είναι από τις συλλογές μας, το τεύχος της Β’ περιόδου από τη συλλογή του Γιώργου Βλάχου και το τεύχος της Γ’ περιόδου από τη δική μου.

Προκόπης Κωφός
Θεσσαλονίκη, 19 Φεβρουαρίου 2017



#12) Η Φωλιά του Σκορπιού

Ο τερατάνθρωπος Μποχάρ και τα «Μαύρα Φαντάσματά» του έχουν θρονιαστεί στο πέτρινο βουνό του Έλληνα γίγαντα και χρησιμοποιώντας το σαν βάση κάνουν επιδρομές σπέρνοντας στη Ζούγκλα τον όλεθρο και την καταστροφή. Ο Γκαούρ και ο Ταρζάν με τις συντρόφισσές τους, την Ταταμπού και τη Τζέιν, πρέπει να τους διώξουν χωρίς καθυστέρηση. Η επίθεση που οργανώνουν γίνεται τη νύχτα και την επιχειρούν έχοντας βάψει τα σώματά τους με κατάλληλες φυτικές μπογιές για να φαίνονται σαν «μισολιωμένοι βρικόλακες». Τα «Μαύρα Φαντάσματα» του Μποχάρ όταν τους βλέπουν πανικοβάλλονται, αλλά παίρνουν θάρρος όταν εμφανίζεται ο τερατόμορφος αρχηγός τους. Και δεν φτάνουν όλα αυτά, στο νυχτερινό ουρανό της Ζούγκλας αντηχούν οι κρωγμοί των τεράστιων «φτερωτών τεράτων» Γκαράγκα, που έρχονται να χορτάσουν με τις σάρκες των νεκρών ιθαγενών και απειλούν και τους ζωντανούς. Ο Ποκοπίκο παίρνει κι αυτός μέρος στο μακελειό και εξηγεί στη Χουχού τι πρέπει να κάνει, να τραβάει στην μπάντα τους «σφαγμένους» για να μην τους ξανασφάζει και χασομερούν!

Το τεύχος 12 της Β’ περιόδου του «Γκαούρ-Ταρζάν» με τίτλο «Η Φωλιά του Σκορπιού» κυκλοφόρησε την Τρίτη 1 Ιανουαρίου 1952, την ίδια μέρα που «Ο Υπεράνθρωπος» κυκλοφορούσε το τεύχος 37 με τίτλο «Ο Αόρατος Άνθρωπος». Ενδεχομένως, την περίοδο αυτή να κυκλοφορούσε και το περιοδικό «Γκρέκο-Ταρζάν», που και τα οχτώ τεύχη του έχουν δημοσιευτεί ήδη στο «μπαούλο». Αυτή η ίδια ιστορία που περιλαμβάνει το τεύχος 12 της Β’ περιόδου, περιλαμβάνεται και στο τεύχος 66 της Γ’ περιόδου που κυκλοφόρησε εννιά ακριβώς χρόνια αργότερα, την Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 1960, με τίτλο «Τα Φτερωτά Τέρατα» και σε ανατύπωση δύο περίπου χρόνια αργότερα, την Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου 1963. Ο τίτλος του τεύχους της Β’ περιόδου, «Η Φωλιά του Σκορπιού», αναφέρεται στον τεράστιο σκορπιό που έχει τη φωλιά του στο τεράστιο κεφάλι του Μποχάρ, ενώ «τα φτερωτά τέρατα» του τίτλου της Γ’ περιόδου είναι φυσικά τα αιμοσταγή Γκαράγκα που στην Γ’ έκδοση αναφέρονται ως Γκραχούβ, μια μάλλον πιο πρωτόγονη και πιο επιτυχημένη ονομασία που αποδίδει καλύτερα την αγριότητά τους.

Μερικές μέρες πριν την κυκλοφορία του τεύχους αυτού και συγκεκριμένα την Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου 1951 είχε κυκλοφορήσει το δεύτερο τεύχος του περιοδικού «ΠΟΚΟ ΠΙΚΟ» με τίτλο «Γαμπρός της Σούβλας» και ο πρωταγωνιστής του, ο φοβερός και τρομερός Ποκοπίκο, στην εβδομαδιαία στήλη του στο «Γκαούρ-Ταρζάν» πληροφορεί αυτοπροσώπως με το γνωστό χιούμορ του τους αναγνώστες για την άνευ προηγουμένου ζήτηση του περιοδικού με τις περιπέτειές του και ανακοινώνει πως όσοι το διάβασαν και του έστειλαν επιστολές ας ετοιμαστούν για σφάξιμο με σειρά… προτεραιότητας καθότι έπεσε πολλή δουλειά στο κατάστημα! Για την επόμενη Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 1952 αναγγέλλεται η κυκλοφορία του τρίτου τεύχους του «ΠΟΚΟ ΠΙΚΟ» που εκφράζοντας για μια ακόμα φορά το πνεύμα του δαιμόνιου πρωταγωνιστή του έχει τίτλο, «Άντρακλας Δυσθεόρατος»! Όπως και στο προηγούμενο τεύχος 11 του «Γκαούρ-Ταρζάν», ενώ αναγγέλλεται η δημοσίευση του επόμενου τεύχους του «ΠΟΚΟ ΠΙΚΟ», δεν γίνεται καμία αναφορά στο επόμενο τεύχος του ίδιου του «Γκαούρ-Ταρζάν»!

Στο τεύχος αυτό δημοσιεύεται και η συνέχεια του αναγνώσματος «Ο Πύργος με τα Τέρατα». Στο επίκεντρο αυτού του τρίτου μέρους της ιστορίας είναι το ολόχρυσο πουλάκι που γεννιέται από το ένα από τα κόκκινα αυγά που κλώσησε η παράξενη κατάμαυρη κότα της γριάς Μέλπως, που όταν τρώει τα μαύρα φιδάκια που βγαίνουν από τα υπόλοιπα αυγά μεγαλώνει και μεταμορφώνεται σε έναν τεράστιο ολόχρυσο αετό, τον Χρυσαητό, που αναλαμβάνει να μεταφέρει στις φτερούγες του τον δύστροπο και κακό εγγονό της γριάς Μέλπως για να ταξιδέψουν σε όλη τη Γη και να του δείξει τη δυστυχία και τα βάσανα των ανθρώπων αυτού του κόσμου…

Η εικονογράφηση, εξωφύλλου και εσωτερική, αυτής της ιστορίας του Νίκου Ρούτσου στην Β’ περίοδο της έκδοσης του περιοδικού είναι έργο του Βύρωνα Απτόσογλου που υπογράφει ως Byron.


Το τεύχος 66 της Γ’ περιόδου είναι ήδη δημοσιευμένο στο «μπαούλο», οπότε μπορεί κανείς να κάνει τη σύγκριση ανάμεσα στις δύο εκδόσεις της ίδιας ιστορίας και να βρει τις ομοιότητες και τις διαφορές τους. Τα δύο τεύχη είναι από τις συλλογές μας, το τεύχος της Β’ περιόδου από τη συλλογή του Γιώργου Βλάχου και το τεύχος της Γ’ περιόδου από τη δική μου.

Προκόπης Κωφός
Θεσσαλονίκη, 6 Μαρτίου 2017



============================================================
ΤΟΜΟΣ 2



================================================



#13) Ο Σκελετός του Αράπη

Μετά την αποτυχημένη πολιορκία της σπηλιάς του Άρχοντα της Ζούγκλας από τον τερατάνθρωπο Μποχάρ και τους άγριους κανιβάλους του, που με το άκουσμα των πυροβολισμών από το πιστόλι της Τζέιν τράπηκαν σε φυγή νομίζοντας πως πέφτουν κεραυνοί, οι δυο γίγαντες, ο Γκαούρ και ο Ταρζάν, αιχμαλωτίζουν τον φοβερό τερατάνθρωπο και ο τυχοδιώκτης Μαξ Άρλαν που καταφτάνει, θέλει να τον μεταφέρει αλυσοδεμένο στην Αμερική για να τον αξιοποιήσει ως αξιοθέατο και να κερδίσει «δισεκατομμύρια». Ο αιχμάλωτος Μποχάρ  προσπαθεί να σπάσει το κλουβί που κατασκεύασαν οι άνθρωποι του Μαξ Άρλαν και τον έκλεισαν μέσα, αλλά δεν τα καταφέρνει και αλλάζει τακτική. Υπόσχεται στους δυο ήρωες πως αν τον ελευθερώσουν θα τους βοηθήσει να βρουν και να αποκτήσουν έναν αμύθητο θησαυρό από ατόφιο χρυσάφι που είναι κρυμμένος μακριά στην Πέρα Ζούγκλα σε έναν τεράστιο λάκκο που είναι σκεπασμένος με μια βαριά πέτρινη πλάκα και τον φυλάει πάντα ένας τεράστιος κάβουρας της στεριάς. Ο Γκαούρ με την Ταταμπού και τον Ποκοπίκο ξεκινούν για την μυστηριώδης και ανεξερεύνητη Πέρα Ζούγκλα, διασχίζουν το Μεγάλο Ποτάμι που τη χωρίζει από την επικράτεια του Ταρζάν και αναζητούν τον αμύθητο  θησαυρό που σκοπεύουν να χαρίσουν στη φτωχή, αλλά ένδοξη μακρινή πατρίδα τους, την Ελλάδα. Όμως το ίδιο κάνουν και ο Ταρζάν με τη Τζέιν, παρόλο που είχαν δεσμευτεί πως δεν θα τον διεκδικήσουν για λογαριασμό τους…

Στην περιπέτεια αυτή που γράφτηκε από το Νίκο Ρούτσο την περίοδο της αλλαγής του χρόνου από το 1951 στο 1952 εμφανίζεται για μια ακόμα φορά, για τέταρτη φορά στα τεύχη της Β’ και Γ’ περιόδου του περιοδικού που έχουμε δημοσιεύσει μέχρι τώρα, η κυριαρχούσα εκείνη την εποχή και μεταγενέστερα θεωρία των νικητών του εμφυλίου, η θεωρία της «ψωροκώσταινας». Αυτό είναι το νόημα της δωρεάς του αμύθητου θησαυρού της Πέρα Ζούγκλας που θέλουν να προσφέρουν  στη φτωχή Ελλάδα για να ξεπεράσει τη φτώχεια της ο Έλληνας γίγαντας Γκαούρ με την πανώρια Ελληνίδα συντρόφισσά του Ταταμπού. Αυτή τη θεωρία μας παρουσίαζαν και στο σχολείο οι δάσκαλοί μας, προσπαθώντας ο καθένας ανάλογα με τις γνώσεις του και τις διαθέσεις του να την τεκμηριώσει όσο καλύτερα μπορούσε. Αυτό που θυμάμαι εγώ από τα δικά μου βιώματα είναι η τεκμηρίωση της θεωρίας της «ψωροκώσταινας» από το δάσκαλο που είχαμε στην Πέμπτη και Έκτη Δημοτικού, έναν ακραιφνή εθνικόφρονα συμπατριώτη μας από το ίδιο χωριό, που έκανε πολλή παρέα με τον αστυνόμο του χωριού και με τον διοικητή των στρατιωτικών μονάδων που έδρευαν στην πατρίδα μου, το Λιτόχωρο. Ο δάσκαλός μας αυτός, λοιπόν, μας εξηγούσε πως η Ελλάδα είναι φτωχή χώρα, γιατί δεν έχει πετρέλαιο, όπως έχουν άλλες χώρες πλούσιες και δυνατές όπως για παράδειγμα η Αμερική. Μέσα σ’ ένα τέτοιο κλίμα και με τέτοιες διδασκαλίες από το σχολείο, διαβάζαμε και στο αγαπημένο μας περιοδικό την «αλήθεια» που επικρατούσε εκείνη την εποχή περί της φτωχής πατρίδας μας, έχοντας σαν αντιστάθμισα για να αποδεχτούμε τη φτώχεια της το ένδοξο παρελθόν της. Αυτό το αντιστάθμισμα του ένδοξου παρελθόντος της φτωχής Ελλάδας εκφράζεται και στην περιπέτεια αυτού του τεύχους, όταν ο Ταρζάν προσβάλει τον Γκαούρ λέγοντάς του πως «Πάντοτε Έλληνας θα μείνεις, ποτέ δεν θα γίνεις άνθρωπος» και στη συνέχεια ζητώντας συγνώμη παραδέχεται πως μισεί την Ελλάδα γιατί «δεν γεννήθηκε κι αυτός Έλληνας», γιατί «οι φλέβες του δεν ποτίστηκαν από το αθάνατο αίμα της ελληνικής γενιάς», γιατί «δεν είναι κι αυτός ένα από τα περήφανα και τιμημένα παιδιά της». Τέτοια μας έλεγαν στο σχολείο, αυτά διαβάζαμε και στο αγαπημένο μας περιοδικό, που δεν μπορούσε φυσικά να σταθεί υπεράνω του κλίματος και του πνεύματος της εποχής του, αν ήθελε να επιβιώσει και να πετύχει αυτό, έναντι των περιοδικών με τα οποία έπρεπε να ανταγωνιστεί.

Το τεύχος 13 της Β’ περιόδου του «Γκαούρ-Ταρζάν» με τίτλο «Ο Σκελετός του Αράπη» κυκλοφόρησε την Τρίτη 8 Ιανουαρίου 1952, την ίδια μέρα που «Ο Υπεράνθρωπος» κυκλοφορούσε το τεύχος 38 με τίτλο «Ο Πράσινος Τρόμος», που είναι ήδη δημοσιευμένο στο «μπαούλο». Ενδεχομένως, την περίοδο αυτή να κυκλοφορούσε και το περιοδικό «Γκρέκο-Ταρζάν», που και τα οχτώ τεύχη του έχουν ήδη δημοσιευτεί κι αυτά στο «μπαούλο». Αυτή η ίδια ιστορία που περιλαμβάνει το τεύχος 13 της Β’ περιόδου, περιλαμβάνεται και στο τεύχος 67 της Γ’ περιόδου που κυκλοφόρησε εννιά ακριβώς χρόνια αργότερα, την Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 1961, με τίτλο «Ο Ήρωας των Ηρώων» και σε ανατύπωση δύο περίπου χρόνια αργότερα, την Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 1963. Ο τίτλος του τεύχους της Β’ περιόδου, «Ο Σκελετός του Αράπη», αναφέρεται στο σκελετό που βρίσκεται πάνω στην πέτρινη πλάκα που σκεπάζει το θησαυρό που ο αιχμάλωτος Μποχάρ υπόσχεται στους δυο ήρωες, τον Γκαούρ και τον Ταρζάν, ως αντάλλαγμα για να δεχτούν να τον απελευθερώσουν, ενώ «Ο Ήρωας των Ηρώων» του τίτλου της Γ’ περιόδου που αποτελεί τίτλο κεφαλαίου μόνο του τεύχους της Β’ περιόδου, δεν είναι καθαρό σε ποιον ακριβώς ήρωα αναφέρεται, με πιθανότερο ο ήρωας αυτός να είναι ο Ταρζάν.

Στο τεύχος αυτό, αναγγέλλεται για την επόμενη Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 1952 η κυκλοφορία του τεύχους 4 του «ΠΟΚΟ ΠΙΚΟ» που συνεχίζοντας στο πνεύμα των προηγούμενων τίτλων του περιοδικού έχει τίτλο «Ποκοπίκο Αυγολέμονο»! Αντίθετα με τα δυο προηγούμενα τεύχη του «Γκαούρ-Ταρζάν», του 11 και του 12, που δεν περιλάμβαναν την αναγγελία του επόμενου τεύχους, σ’ αυτό το τεύχος αναγγέλλεται πως το επόμενο τεύχος αριθμός 14 που θα κυκλοφορήσει την επόμενη Τρίτη έχει τίτλο «Το Στοιχειό της Φρίκης».

Στο τεύχος αυτό δημοσιεύεται και η συνέχεια του αναγνώσματος του Νίκου Ρούτσου «Ο Πύργος με τα Τέρατα». Στο τέταρτο αυτό μέρος της ιστορίας ο Χρυσαητός χτυπάει ελαφρά με το ράμφος του το κεφάλι του μικρού, αλλά δύστροπου και κακού ανιψιού της γριάς Μέλπως, του Αρσένη, και στη θέση του παρουσιάζονται δύο ίδια και απαράλλαχτα παιδιά που διαφέρουν μόνο στο χαρακτήρα. Ο καλός Αρσένης μένει να κάνει συντροφιά στη γριά Μέλπω, που δεν πρέπει να καταλάβει πως δεν είναι ο πραγματικός ανιψιός της, ενώ ο κακός Αρσένης πηδάει πάνω στα φτερά του Χρυσαητού για να ταξιδέψουν μαζί σε όλη τη Γη και να δει με τα ίδια του τα μάτια τη δυστυχία και τα βάσανα των ανθρώπων αυτού του κόσμου…

Η εικονογράφηση του τεύχους είναι έργο του Βύρωνα Απτόσογλου, που άλλες εικόνες τις υπογράφει με το γνωστό Byron και άλλες δεν τις υπογράφει καθόλου.

Το αντίστοιχο τεύχος 67 της Γ’ περιόδου είναι ήδη δημοσιευμένο στο «μπαούλο», οπότε μπορεί κανείς να κάνει τη σύγκριση ανάμεσα στις δύο εκδόσεις της ίδιας ιστορίας και να βρει τις ομοιότητες και τις διαφορές τους. Από τα δύο αυτά τεύχη το μεν 13 της Β’ περιόδου είναι από τη συλλογή του πολύτιμου φίλου μας Βασίλη Γραμματικού, το δε 67 της Γ’ περιόδου από τη δική μου.

Προκόπης Κωφός
Θεσσαλονίκη, 16 Νοεμβρίου 2017




#14) Το Στοιχειό της Φρίκης


Από τη μέρα που ο αμερικανός τυχοδιώκτης Μαξ Άρλαν είδε τον τερατάνθρωπο Μποχάρ, σκέφτηκε πως βρήκε τον τρόπο να γίνει πλούσιος και δυνατός. Αν καταφέρει να τον πιάσει και να τον μεταφέρει σκλάβο του στην Αμερική, θα αποκτήσει τεράστια περιουσία από το χρυσάφι που θα πληρώνει ο κόσμος μόνο και μόνο για να τον βλέπει. Για να πραγματοποιήσει τα σχέδιά του, ο αμερικανός τυχοδιώκτης επισκέπτεται τον φοβερό μάγο Νάχρα-Ντου στα χαλάσματα του αρχαίου ναού, στη βαθιά καταπακτή όπου ζει με την τερατόμορφη γριά στρίγκλα που τον υπηρετεί και ζητάει τη βοήθειά του. Ο παντοδύναμος μάγος μπορεί να τον βοηθήσει να υποτάξει τον τρομερό τερατάνθρωπο δίνοντάς του ένα θαυματουργό φίλτρο, που μόλις το μυρίσει ο Μποχάρ θα γίνει αμέσως πειθήνιο όργανο και θα υπακούει τυφλά τον αμερικανό τυχοδιώκτη. Όμως, το αντάλλαγμα  που ζητάει ο Νάχρα-Ντου για να δώσει το μαγικό του φίλτρο, ποτέ δεν θα μπορούσε ο Μαξ Άρλαν να το διανοηθεί. Ο καταχθόνιος μάγος ζητάει από τον αμερικανό τυχοδιώκτη να του φέρει τα κομμένα κεφάλια του Γκαούρ και του Ταρζάν και μόνο τότε θα του δώσει το μαγικό φίλτρο…

Στην εξέλιξη της ιστορίας κάτοχος του θαυματουργού αυτού φίλτρου γίνεται και ο Ποκοπίκο, που όμως συλλαμβάνεται, όχι από μία, ούτε από δύο, ούτε από τρεις, αλλά από σαράντα δύο όμορφες αλλά πεινασμένες αραπίνες, που ανάβουν αμέσως φωτιά για να τον ψήσουν ζωντανό. Ο Ποκοπίκο πείθει τις λαίμαργες αραπίνες πως αν μυρίσουν το φίλτρο του θα μοσχοβολούν σε όλη τους τη ζωή. Οι χαριτωμένες ανθρωποφάγες μην αντέχοντας στον πειρασμό το μυρίζουν και μετατρέπονται σε χαρέμι του διαβολεμένου νάνου και… ποιος είδε τη Χουχού και δεν τη φοβήθηκε, όταν είδε τον Ποκοπίκο με τις ξετρελαμένες μαζί του αραπινούλες του…

Το τεύχος 14 της Β’ περιόδου του «Γκαούρ-Ταρζάν» με τίτλο «Το Στοιχειό της Φρίκης» κυκλοφόρησε την Τρίτη 15 Ιανουαρίου 1952, την ίδια μέρα που «Ο Υπεράνθρωπος» κυκλοφορούσε το τεύχος 39 με τίτλο «Τα Όντα του Ολέθρου» που είναι ήδη δημοσιευμένο στο «μπαούλο». Στο τεύχος αυτό, αναγγέλλεται για την επόμενη Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 1952 η κυκλοφορία της «πέμπτης τευχάρας του «ΠΟΚΟΠΙΚΟ» με τίτλο «Ο γίγαντας του Τρόμου, χωρίς να αναγγέλλεται για μια ακόμα φορά το επόμενο τεύχος του ίδιου του «Γκαούρ-Ταρζάν».

Αυτή η ίδια ιστορία που περιλαμβάνει το τεύχος 14 της Β’ περιόδου, περιλαμβάνεται και στο τεύχος 68 της Γ’ περιόδου που κυκλοφόρησε εννιά ακριβώς χρόνια αργότερα, την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 1961, με τίτλο «Τρομακτική Κατακόμβη» και είναι κι αυτό ήδη δημοσιευμένο στο «μπαούλο». Το τεύχος της Γ’ περιόδου κυκλοφόρησε και σε ανατύπωση δύο περίπου χρόνια αργότερα, την Πέμπτη 7 Μαρτίου 1963.

Ο τίτλος του τεύχους της Β’ περιόδου, «Το Στοιχειό της Φρίκης», δεν είναι φανερό σε ποιο ακριβώς «στοιχειό» αναφέρεται και το πιο πιθανό είναι πως πρόκειται για την τερατόμορφη γριά στρίγγλα που υπηρετεί τον Νάχρα Ντου στην υπόγεια «Τρομακτική Κατακόμβη» του που έδωσε και τον τίτλο στο τεύχος της Γ’ περιόδου.

Στο τεύχος αυτό δημοσιεύεται και η συνέχεια του αναγνώσματος του Νίκου Ρούτσου «Ο Πύργος με τα Τέρατα». Στο πέμπτο αυτό μέρος της ιστορίας ο δύστροπος και κακότροπος ανιψιός της γριάς Μέλπως βλέποντας την αρρώστια, τη δυστυχία και τα βάσανα μιας μάνας και της κόρης της που υποφέρουν από τον κακό πατέρα, νιώθει τον πόνο και τη δυστυχία των ανθρώπων, ζητάει από τον Χρυσαητό να του επιτρέψει να τις βοηθήσει, μετανιώνει για την απονιά, την αχαριστία και τη σκληρότητα που έδειξε στην καλή γιαγιά του και μεταμορφώνεται σε καλό και καλόψυχο παιδί.

Το αντίστοιχο τεύχος 68 της Γ’ περιόδου είναι ήδη δημοσιευμένο στο «μπαούλο», οπότε μπορεί κανείς να κάνει τη σύγκριση ανάμεσα στις δύο εκδόσεις της ίδιας ιστορίας και να βρει τις ομοιότητες και τις διαφορές τους. Για παράδειγμα, η πολύ ατμοσφαιρική περιγραφή της καταιγίδας που δέρνει τη Ζούγκλα κατά την πρώτη επίσκεψη του Μαξ Άρλαν στην κατακόμβη του Νάχρα Ντου, στο τεύχος της Β’ περιόδου απουσιάζει. Από τα δύο αυτά τεύχη το μεν 14 της Β’ περιόδου είναι από τη συλλογή του πολύτιμου φίλου μας Βασίλη Γραμματικού, το δε 68 της Γ’ περιόδου από τη δική μου.

Προκόπης Κωφός
Θεσσαλονίκη 25 Νοεμβρίου 2017





#15) Η Ματωμένη Βροχή


Ένα κοπάδι από πεινασμένες ύαινες, ένα τεράστιο μαύρο φίδι, αμέτρητα όρνια που σκοτεινιάζουν με τις μαύρες φτερούγες τους τον ουρανό της ζούγκλας και ο τερατάνθρωπος Μποχάρ μπλέκονται σε μια περιπέτεια όπου οι αντοχές του Γκαούρ, της Ταταμπού, του γιου του Ταρζάν, του Μπέιμπι, αλλά και του αμερικανού τυχοδιώκτη Μαξ Άρλαν και του γοριλάνθρωπου Νταμπούχ που έρχονται να βοηθήσουν φτάνουν στα όριά τους. Η σωτηρία έρχεται για μια ακόμα φορά, από ποιον άλλον, από τον αιώνιο σωτήρα των κουτών και αδυνάτων, το φοβερό και τρομερό Ποκοπίκο…

Στο τεύχος αυτό ο γιος του Ταρζάν, ο Μπέιμπι, παλεύει σας άντρας πια με τα θηρία της Ζούγκλας και ο Ποκοπίκο που βρίσκει πως το όνομα Μπέιμπι που η Χουχού επιμένει πως είναι «γλυκώδες», τον αδικεί, του δίνει ένα όνομα που να ταιριάζει με το θάρρος, την παλικαριά και την τιμιότητά του, ένα όνομα που όλοι το προφέρουν με θαυμασμό και το επαναλαμβάνουν ψιθυριστά σαν ηχώ… Κραγιαμπού!… Κραγιαμπού!…

Το τεύχος 15 της Β’ περιόδου του «Γκαούρ-Ταρζάν» με τίτλο «Η Ματωμένη Βροχή» κυκλοφόρησε την Τρίτη 22 Ιανουαρίου 1952, την ίδια μέρα που «Ο Υπεράνθρωπος» κυκλοφορούσε το τεύχος 40 με τίτλο «Οι Μαύροι Εωσφόροι» που είναι ήδη δημοσιευμένο στο «μπαούλο». Στο τεύχος αυτό, αναγγέλλεται για την επόμενη Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 1952 η κυκλοφορία της «έκτης τευχάρας του «ΠΟΚΟΠΙΚΟ» με τίτλο «Γόης Φιδιών και Γυναικών» και επίσης δεν παραλείπεται να αναγγελθεί το επόμενο τεύχος του «Γκαούρ-Ταρζάν» με τίτλο «Το Φάντασμα της Στρίγγλας».

Αυτή η ίδια ιστορία που περιλαμβάνει το τεύχος 15 της Β’ περιόδου, περιλαμβάνεται και στο τεύχος 69 της Γ’ περιόδου που κυκλοφόρησε εννιά ακριβώς χρόνια αργότερα, την Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 1961 με τίτλο «Σατανικό Ξεγέλασμα». Το τεύχος της Γ’ περιόδου κυκλοφόρησε και σε ανατύπωση δύο περίπου χρόνια αργότερα, την Πέμπτη 14 Μαρτίου 1963.

Ο εντυπωσιακός τίτλος του τεύχους της Β’ περιόδου, «Η Ματωμένη Βροχή», αναφέρεται στις σταγόνες αίματος που πέφτουν σαν βροχή από τα κατάμαυρα όρνια που αλληλοσπαράσσονται διεκδικώντας ποιο θα κατασπαράξει τον δεμένο χειροπόδαρα Μποχάρ, ενώ το «Σατανικό ξεγέλασμα» του τίτλου του αντίστοιχου τεύχους της Γ’ περιόδου αναφέρεται στον διαβολεμένο Ποκοπίκο που ανεβασμένος σε ένα ψηλό δέντρο για να μην μπορεί να τον πιάσει ο Μποχάρ λέει στον τερατάνθρωπο που ετοιμάζεται να καταβροχθίσει την Ταταμπού πως αν ήταν έξυπνος θα την κρατούσε ζωντανή, γιατί αν μάθαινε ο Γκαούρ πως είναι αιχμάλωτή του θα επιχειρούσε να τη σώσει, οπότε θα τον έπιανε κι εκείνον και θα τους έτρωγε και τους δύο! Ο Μποχάρ βρίσκει σωστά τα λόγια του διαβολεμένου νάνου και ο Ποκοπίκο σώζει για μια ακόμα φορά την πανώρια Ελληνίδα!

Το αντίστοιχο τεύχος 69 της Γ’ περιόδου με την ίδια ιστορία είναι ήδη δημοσιευμένο στο «μπαούλο», οπότε μπορεί κανείς να κάνει τη σύγκριση ανάμεσα στις δύο εκδόσεις και να βρει τις ομοιότητες και τις διαφορές τους.

Στο τεύχος αυτό δημοσιεύεται και η συνέχεια του αναγνώσματος του Νίκου Ρούτσου «Ο Πύργος με τα Τέρατα». Στο έκτο αυτό μέρος, ο μεταμορφωμένος σε ένα καλό, φρόνιμο και πονετικό παιδί ανιψιός της γριάς Μέλπως, Αρσένης, αναλαμβάνει με τη βοήθεια του Χρυσαητού που τον έκανε αόρατο να τιμωρήσει όπως του αξίζει τον κακούργο άρχοντα του στοιχειωμένου Μαύρου Πύργου, Ροδόλφο, για τα εγκλήματα και τις συμφορές που προκάλεσε στον Κόσμο…

Ενδιαφέρον στο τεύχος αυτό παρουσιάζουν τα σχόλια του συγγραφέα Νίκου Ρούτσου στην αλληλογραφία με τους αναγνώστες. Ο συγγραφέας του Γκαούρ-Ταρζάν αναγγέλλει πως σύντομα θα κυκλοφορήσει μια σειρά 101 εβδομαδιαίων δικών του παραμυθιών που σε αντίθεση με τα περισσότερα παραμύθια που κυκλοφορούν και είναι «μεταφράσεις», «διασκευές» ή «αναμασήματα» «ξένων» και «χιλιοδιαβασμένων εκδόσεων», τα δικά του θα είναι Ελληνικά και πρωτότυπα. Ακόμα, ο Νίκος Ρούτσος  πληροφορεί τους αναγνώστες του πως ο «θρυλικός» και «κοσμαγάπητος» κομφερασιέ και «εξαιρετικός» καλλιτέχνης Γιώργος Οικονομίδης, που είναι και προσωπικός του φίλος, του κάνει την τιμή να διαφημίζει από το «Ραδιοφωνικό Σταθμό των Ενόπλων Δυνάμεων» τον «Γκαούρ-Ταρζάν» και τον «Ποκοπίκο», εντελώς δωρεάν και από αγάπη και μόνο στην ελληνική και πατριωτική του προσπάθεια και όσοι αναγνώστες θέλουν να τον ακούσουν να αφήνουν ανοιχτά τα ραδιόφωνα κάθε Τρίτη, Παρασκευή και Κυριακή το μεσημέρι από τις δύο μέχρι τις δύο και μισή. Επιπλέον, ο Νίκος Ρούτσος προαναγγέλλει στους αναγνώστες του πως ο εξαιρετικός καλλιτέχνης ζωγράφος Μέντης Μποσταντζόγλου, ο γνωστός μας Μποστ, επικεφαλής συνεργείου και άλλων καλλιτεχνών «εργάζεται πυρετωδώς» ετοιμάζοντας τις μακέτες για μια σειρά από πολύσπαστες φιγούρες όλων των ηρώων του «Γκαούρ-Ταρζάν», σαν τις γνωστές φιγούρες του Καραγκιόζη, που θα προσφερθούν με το περιοδικό, ώστε τα παιδιά να μπορούν να παίζουν «Ποκοπίκο» αντί του πατροπαράδοτου Καραγκιόζη.

Από τα δύο αυτά τεύχη του «Γκαούρ-Ταρζάν» με την ίδια ιστορία, το μεν 15 της Β’ περιόδου είναι από τη συλλογή του πολύτιμου φίλου μας Βασίλη Γραμματικού, το δε 69 της Γ’ περιόδου που δημοσιεύτηκε παλιότερα στο «μπαούλο» από τη δική μου.

Προκόπης Κωφός
Θεσσαλονίκη, 10 Δεκεμβρίου 2017





====================================================================

#31) Ο Τρομερός Κτηνάνθρωπος

Μετά την επιτυχία της έκδοσης του «Γκαούρ-Ταρζάν», ο συγγραφέας Νίκος Β. Ρούτσος και ο εκδότης της «Άγκυρας», Απόλλων Παπαδημητρίου ψυχραίνονται και οι δρόμοι τους χωρίζουν (προσωρινά). Ο Ρούτσος ξεκινάει δική του έκδοση τον Νοέμβριο του 1951. Η εικονογράφηση είναι εξ' ολοκλήρου του Βύρωνα Απτόσογλου (Byron) και χαρακτηρίζεται από τα δίχρωμα εξώφυλλα. Εδώ ο Ρούτσος έχει αφήσει την φαντασία του να οργιάσει κυριολεκτικά. Από την αρχή κιόλας της Β' Περιόδου της έκδοσης δημοσιεύεται ένας κατάλογος 113 τίτλων που μέλλεται να εκδοθούν. Τελικά νομίζω εκδόθηκαν 52 τεύχη.

Το σκαναρισμένο τεύχος αναρτήθηκε αρχικά από τον φίλο Γιώργο Βλάχο στο εξαίρετο blog του «Παραλογοτεχνίας το Ανάγνωσμα» όπου και το παρουσιάζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μπορείτε να το βρείτε εδώ:

Με την άδειά του το επεξεργάστηκα σε μορφή PDF και το παραθέτω στο μπαούλο. Προσεχώς θα ανεβάσουμε και άλλα τεύχη της περιόδου αυτής –στην οποία, ομολογώ, έχω προσωπική αδυναμία.



#42) Ο Άρχοντας του Τρόμου 

Το τεύχος 42 του «Γκαούρ-Ταρζάν» της Β’ περιόδου με τίτλο «Ο Άρχοντας  του Τρόμου» κυκλοφόρησε την Τρίτη 29 Ιουλίου 1952 και περιλαμβάνει την  ίδια ιστορία που περιέχει το τεύχος 96 του «Γκαούρ-Ταρζάν» της Γ’  περιόδου που κυκλοφόρησε την Πέμπτη 27 Ιουλίου 1961 και σε ανατύπωση  την Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου 1963 με τίτλο «Ο Άρχοντας της Νεκρής Χώρας».  Το συγκεκριμένο τεύχος 42 εξασφαλίστηκε για το «μπαούλο» από τη  συλλογή του Νίκου Ζωιόπουλου, που το έστειλε στο Γιώργο Βλάχο όπως το  είχε, σε φωτοτυπία, οπότε είχαμε για μια ακόμα φορά την ευκαιρία να  αντιληφθούμε τι θαύματα μπορεί να κάνει ο Πάνος στην επεξεργασία των  τευχών! Το τεύχος 96 της Γ’ περιόδου έχει ήδη δημοσιευτεί στο  «μπαούλο», οπότε έχουμε τη δυνατότητα να ξεφυλλίσουμε και να  διαβάσουμε τα δύο τεύχη των δύο περιόδων, να τα συγκρίνουμε, να  συγκρίνουμε και να αξιολογήσουμε τη διαφορετική εικονογράφησή τους, να  βρούμε τις ομοιότητές τους και να κατανοήσουμε τους λόγους που  επέβαλαν τις σημαντικές διαφορές τους.

Οι δύο εκδοχές αυτής της ιστορίας, όπως ξετυλίγονται στα δύο τεύχη,  έχουν πολλές διαφορές, αλλά και πολλές ομοιότητες. Οι διαφορές  εντοπίζονται κυρίως σε γενικά χαρακτηριστικά, ενώ οι ομοιότητες κυρίως  στα επιμέρους περιστατικά που συνθέτουν την ιστορία. Στο τεύχος της Β’  περιόδου, «ο άρχοντας του τρόμου» είναι ο ίδιος ο Μπούμπα Χαν, ο  φοβερός σκελετός, που όπως πληροφορούμαστε στην πορεία της διήγησης  είναι ο βρικόλακας του ήδη νεκρού σατανικού επιστήμονα Κρουζ. Αντίθετα  στο τεύχος της Γ’ περιόδου ο Κρουζ φυσικά απουσιάζει και «ο άρχοντας  της νεκρής χώρας» είναι ο μονόφθαλμος μάγος Νάχρα Ντου, ενώ ο Μπούμπα  Χαν είναι απλά ένα δημιούργημα του παντοδύναμου μάγου. Στο τεύχος της  Β’ περιόδου εμφανίζονται ο γιος του Γκαούρ και της Ταταμπού, ο  Κεραυνός, και η κόρη του Ταρζάν και της Τζέιν, η Θύελλα, που με το  σκάφος-Ρομπότ που διαθέτουν μετακινούνται μεταξύ Λονδίνου και Ζούγκλας  προσπαθώντας να βοηθήσουν και να εξουδετερώσουν τον Μπούμπα Χαν, ενώ  στο τεύχος της Γ’ περιόδου ο Κεραυνός και η Θύελλα φυσικά απουσιάζουν.  Είναι φανερό από τη σύγκριση της ιστορίας στα δύο τεύχη πως ο Νίκος  Ρούτσος, απέφυγε στην Γ’ έκδοση κάποιες σοβαρές αδυναμίες της Β’  έκδοσης, όπως την αστοχία της εμφάνισης του Κεραυνού και της Θύελλας  ως παιδιών του Γκαούρ και του Ταρζάν και όπως τα ατοπήματα της  εμφάνισης του Κρουζ, των ρομπότ του, των πυραύλων του και των  αεροσκαφών του, που στη συγκεκριμένη ιστορία αντικαταστάθηκαν με τον  γνωστό μάγο Νάχρα Ντου και τα πανίσχυρα μαγικά του. Είναι φανερό πως  οι αστοχίες και τα ατοπήματα αυτά έγιναν κάτω από την πίεση του ανταγωνισμού του «Γκαούρ_Ταρζάν» της Β’ περιόδου με τον «Υπεράνθρωπο»  του Ανεμοδουρά που εκδιδόταν την ίδια περίοδο. Στη σύγκριση των  επιμέρους περιστατικών που συνθέτουν την ιστορία μπορεί να εντοπίσει  κανείς και σημαντικές ομοιότητες. Για παράδειγμα, και στα δύο τεύχη  εμφανίζονται, ο Κραγιαμπού υπνωτισμένος να προσπαθεί να διαβάλει τον  Ταρζάν στον Γκαούρ και το αντίστροφο, το δηλητηριασμένο φρούτο που δίνει η Τζέιν στον Γκαούρ και η ιεραπόστολος Γιοχάνα που με το σταυρό  καθηλώνει το βρικόλακα.

Προκόπης Κωφός
Λιτόχωρο, 4 Μαΐου 2016

11 σχόλια:

  1. Πολύ ωραίες περιπέτειες του Γκαούρ-Ταρζάν της Β' περιόδου,μοναδικές,ευχαριστόυμε τους κ.κ.Πάνο Κολιόπουλο και Γιώρ.Βλάχο για την υπομονή τους-Καλό Χειμώνα νάστε πάντα καλά.Στέργιος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οι Εγκυκλοπαιδικές γνώσεις του Γ.Βλάχου με έχουν αφήσει άφωνο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αγαπητέ φίλε ΑΝΑΧΑΡΣΙΣ, καταρχάς ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Τα λέγαμε και παλιότερα από τα blogs μου. Το λέμε και τώρα. .Δεν υπάρχουν εγκυκλοπαιδικέ γνώσεις για το συγκεκριμένο αντικείμενο. Υπάρχει αγάπη γα την ελληνικής γραφής παιδική λαϊκή λογοτεχνία, που χαίρομαι να την μοιράζομαι μαζί σας. Με όλους εσάς που τρέφετε την ίδια αγάπη για αυτά τα ταπεινά, πλην όμως πολύτιμα, φυλλαδιάκια των όμορφων παιδικών μας αναμνήσεων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παρακαλώ Γιώργο,ξέρω ότι είσαι μετριόφρων,απλά ήθελα να πω,η εντρύφηση σου στο πνεύμα του μεγάλου Ρούτσου μας βοηθά να κατανοήσουμε γιατί το έγραφε έτσι ο συγγραφέας το τάδε τεύχος, διότι σαν πιτσιρικάδες τα δεχόμασταν όλα τα παράξενα του του κ.Νίκου.πρόσεξα ότι είχε πολλές διώξεις και αντιζηλίες ο Ρούτσος την δεκαετία του '50.Καλό Χειμώνα σε όλους σας

      Διαγραφή
  4. Εμένα, θα μου πεις με ποιο πρόγραμμα έφτιαξες έτσι τα εξώφυλλα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Photoshop. Υπάρχουν actions που μπορεί να βρει κανείς δωρεάν στο Internet.

      Διαγραφή
  5. "Ο Στοιχειωμένος Βράχος", νούμερο 7, της Β' Περιόδου του "Γκαούρ-Ταρζάν" περιλαμβάνει την ίδια ιστορία που περιέχει και το τεύχος νούμερο 61 με τίτλο "Το Στοιχειό της Χαράδρας" της Γ' περιόδου!
    Αντίστοιχα, τα τεύχη 1,2,3,4,5 και 6 της Β' περιόδου περιλαμβάνουν την ίδια ιστορία που περιέχουν τα τεύχη 55,56,57,58,59 και 60!
    Οι ιστορίες της Γ’ περιόδου είναι εμπλουτισμένες από το Νίκο Ρούτσο με κάποιες λεπτομέρειες ώστε να είναι λίγο περισσότερο εκτεταμένες γιατί από τα τεύχη της Γ’ περιόδου λείπουν τα σχόλια του συγγραφέα και του Ποκοπίκο που υπάρχουν στο τέλος των τευχών της Β’ έκδοσης!
    Οι εικόνες των τευχών της Γ’ έκδοσης είναι διαφορετικές, αλλά μερικές από αυτές έχουν το ίδιο θέμα με εικόνες του αντίστοιχου τεύχους της Β’ περιόδου!

    Προκόπης Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύτιμες πληροφορίες! Ευχαριστούμε πολύ Προκόπη.

      Διαγραφή
  6. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΙΣΤΟΤΟΠΟΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΕΥΓΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή