Ο Μικρός Ταρζάν


Ο “Μικρός Ταρζάν” υπήρξε ένα από τα πιο πετυχημένα περιοδικά των “Γενικών Εκδοτικών Επιχειρήσεων” όσον, τουλάχιστον, αφορά στον αριθμό των τευχών που εκδόθηκαν… Για την ακρίβεια η σειρά έφτασε στα 40 τεύχη, επίτευγμα που την κατατάσσει μόλις πίσω από τον “Μικρό Ήρωα”, τον “Υπεράνθρωπο” και τον “Γκρέκο” ανάμεσα στους 36 τίτλους των λαϊκών παιδικών αναγνωσμάτων της πρώτης εκδοτικής περιόδου του Στέλιου Ανεμοδουρά.

Το πρώτο τεύχος του περιοδικού κυκλοφόρησε στις 11 Απριλίου 1958 (ήταν η Μεγάλη Παρασκευή της χρονιάς) και το τελευταίο στις 9 Ιανουαρίου 1959.  

Για τη συγγραφή του κλήθηκε ο συγγραφέας Νίκος Ρούτσος, που εκείνο τον καιρό ήταν ένα από τα πιο γνωστά ονόματα στον χώρο της λαϊκής παιδικής λογοτεχνίας. Τη δημοφιλία του την όφειλε κατά κύριο λόγο στη μεγάλη “ακροατικότητα” της ραδιοφωνικής αστυνομικής σειράς “Τζων Γκρηκ” την οποία δεν έγραφε, μεν πια, ήταν όμως αυτός που είχε τότε δημιουργήσει και καθιερώσει τον ήρωα, αρχικά ως ραδιοφωνικό χαρακτήρα και κατόπιν ως “χάρτινο” σε ομότιτλο περιοδικό.  

Κατά δεύτερο λόγο ο Ρούτσος είχε υπάρξει και δημιουργός του πιο μακρόβιου ζουγκλικού διδύμου, που ίσαμε σήμερα θεωρείται ως ένας από τους πλέον εμβληματικούς τίτλους στην ιστορία των παιδικών φυλλαδίων περιπέτειας˙ του “Γκαούρ-Ταρζάν” με περισσότερα από 100 τεύχη σε δύο περιόδους στις αρχές της δεκαετίας του ’50.

Με τις προδιαγραφές της επιτυχημένης συνταγής του “Γκαούρ-Ταρζάν” ο Ρούτσος έστησε και τον “Μικρό Ταρζάν”. Πλοκές που στηρίζονταν σε εκκρεμότητες και ανατροπές, τρόμο στα όρια του “γκραν γκινιόλ”, φλας-μπακ, δυναμικές συγκρούσεις, έντονο, πλην όμως, …αθώο ερωτισμό, αλλόκοτα τέρατα. Ήταν ένας πολυπρόσωπος θίασος πρωταγωνιστών και δευτεραγωνιστών με παράξενα εξωτικά ονόματα που αποτελούταν από ανδροπρεπείς αρσενικούς με ιδανικά και πάθη, “πανώριες” ημίγυμνες καλλονές, αστείους τύπους --εξωφρενικά γελοιογραφικούς-- για την σε πλούσιες δόσεις εύθυμη νότα, φυλές κανιβάλων, ή απλώς αγρίων και τερανταθρώπων σε δεύτερους ρόλους και όλα αυτά κάτω από την “ομπρέλα” πιασάρικων τίτλων γραμμένους σε εντυπωσιακής εικονογράφησης εξώφυλλα, που αν μη τι άλλο προκαλούσαν ως υπόσχεση για ανάλογο περιεχόμενο…

Το αναγνωρίσιμο παραμυθένιο ζουγκλικό universe του Νίκου Ρούτσου σε πλήρη ανάπτυξη…

Ο Ταμπόρ, που στη γλώσσα των ιθαγενών σημαίνει “αγριόπαιδο”, είναι ένα 16χρονο παιδί. Ελληνόπουλο, που από βρέφος μεγάλωσε ανάμεσα στους πιθήκους χωρίς κανένας -ούτε και ίδιος- να ξέρει το παραμικρό για το πώς βρέθηκε εκεί. Ένα μενταγιόν κρεμασμένο από το λαιμό του, θα γίνει η αιτία να μάθει πως είναι ελληνικής καταγωγής, όπως και οι περισσότεροι από τους ήρωες αυτών των φυλλαδίων κατάγονται από την ηρωομάνα Ελλάδα.

Θεωρείται ο άρχοντας της ζούγκλας αναγνωρισμένος και από ανθρώπους και από άγρια θηρία, χωρίς να το έχει αποζητήσει ο ίδιος.

Μαζί του ζει και ο Μπουτάτα. Ένας θεόρατος μαύρος με ειδικότητα στις κουτουλιές και με μειωμένη πνευματική ικανότητα. Σήμα κατατεθέν του το τσουλούφι στην κορυφή του γυμνού του κρανίου και ένα τεράστιο πιστόλι. Αφάνταστα χειροδύναμος και ευθέως ανάλογα δειλός. Για ένα διάστημα στον κύκλο των περιπετειών εξ αιτίας του μαγεμένου νερού μιας πηγής θα γίνει νάνος με τεράστιο κεφάλι.

Η 12χρονη (!), στην αρχή της ιστορίας, όμορφη ξανθούλα Ζολάν, με προδιαγραφές καλοσχηματισμένης έφηβης, είναι η κόρη του Αμερικανού εξερευνητή Μπαίκερ. Από την πρώτη στιγμή ένιωσε ένα παράξενο τρυφερό αίσθημα για τον Ταμπόρ, ο οποίος της το ανταπόδιδε με την ανάλογη τρυφερότητα.

Προοδευτικά εμφανίζονται στο προσκήνιο κι άλλοι ήρωες.

Πρώτα, η μελαψή Γιαράμπα με τη θεϊκή ομορφιά και την αγγελική καλοσύνη για όλα τα πλάσματα, ακόμα και για αυτά που μόλις είχαν προσπαθήσει να της κάνουν κακό. Ερωτεύτηκε παράφορα τον Ταμπόρ έχοντας και την ανάλογη ανταπόκριση από μέρους του. Αυτό γέννησε τη ζήλεια στη Ζολάν και δικαιολογημένες κακίες στη σχέση της με τον νεαρό άρχοντα της ζούγκλας.

Κατόπιν, εμφανίζεται αυτοπροσώπως ο γνωστός βασιλιάς της ζούγκλας, ο Ταρζάν! Όχι, όμως, αυτός που είχε δημιουργήσει η φαντασία του Μπάροους, αλλά εκείνος που είχε πλάσει η φαντασία του Ρούτσου στο προηγούμενο ζουγκλικό του ανάγνωσμα, το “Γκαούρ-Ταρζάν”, ο οποίος πέρα από τα όρια της δικής του επικράτειας κυνηγώντας τον … Γκαούρ (έκανε κι αυτός ένα σύντομο πέρασμα) κατασκήνωσε στη ζούγκλα του Ταμπόρ.

Ο Ταρζάν που είχε διατηρήσει τον ίδιο αλαζονικό χαρακτήρα από το προηγούμενο ανάγνωσμα γοητεύεται από τη μικρή ξανθιά Ζολάν, το  ίδιο κι αυτή με τον ώριμο “βασιλιά” και φεύγοντας από τη σπηλιά του Ταμπόρ αποφασίζει να ζήσει με τονΤαρζάν!...

Περιφερειακά κινούνται ακόμα τρεις αστείοι τύποι ο λιλιπούτειος ιππότης-πρίγκιπας της ζούγκλας Πιτσικόκο που εξαφανίζεται κάποια στιγμή από προσκήνιο και παρασκήνιο χωρίς εξήγηση, η ξερακιανή καλλονή Μπουμπού που κι αυτή αποχωρεί κάποια στιγμή επιδεικτικά όταν ο αγαπημένος της Μπουτάτα αποκτά τις προηγούμενες γιγάντιες διαστάσεις του, και ο ολοστρόγγυλος υπναράς κι ανόητος Μπαγιόκο, δευτεροπρωταγωνιστής μόνο σε αστείες σκηνές… Γενικά, και δεν είναι μόνον ο Ρούτσος, αλλά όλοι σχεδόν οι συγγραφείς αυτών των αναγνωσμάτων που καλλιέργησαν με τις αφηγήσεις τους έναν ιδιότυπο ρατσισμό στους μικρούς αναγνώστες τους, αναθέτοντας στους εγχρώμους πρωταγωνιστές τους και κυρίως τους μαύρους, ρόλους αστείων, γελοιογραφικών τύπων με πνευματική υστέρηση.

Τελευταίος, που αποχωρεί από το προσκήνιο είναι ο ίδιος ο… Νίκος Ρούτσος! Τελευταία του υπογραφή στο τεύχος 24 με το οποίο έκλεινε ο τρίτος τόμος. Από το τεύχος 25 το ανάγνωσμα υπογράφεται από τον Πότη Στρατίκη, αν και το ύφος γραφής αυτού του τεύχους «μυρίζει» Ρούτσο. Λίγες μέρες νωρίτερα είχε κλείσει τον κύκλο του και ένα δεύτερο περιοδικό που έγραφε κι υπέγραφε ο Ρούτσος, ταυτόχρονα» για της “Γενικές Εκδοτικές Επιχειρήσεις”. Δεν είναι γνωστό, αν είχε προκύψει κάποια κόντρα εκδότη και συγγραφέα.

Ο Στρατίκης, αρχικά, προχώρησε σε μικρές αλλαγές, που είχαν να κάνουν κυρίως με το ύφος γραφής. Κι αυτό ήταν λογικό κι επόμενο. Αλλά η επέμβαση του Στρατίκη σ' ένα δομημένο κείμενο και η ριζική αλλαγή του αναγνώσματος υπήρξε παρακινδυνευμένο στοίχημα.

Το τεύχος 32 (τελευταίο του 4ου τόμου), θα μπορούσε να ήταν το τελευταίο ενός αναγνώσματος έστω κι αν τυπικά δεν είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της αφήγησης. Σημειολογικά κάτι τέτοιο παρέπεμπε σε μια ενδεχόμενη συνέχιση της έκδοσης σε εύθετο χρόνο… Όμως, προανάγγελνε επόμενο τεύχος – το 33ο.

Κι ολότελα ξαφνικά από το τεύχος 33 εμφανίζεται νέος “Μικρός Ταρζάν” σε ζούγκλες της Ινδίας στην περίοδο που η Ινδία (οι Ινδίες, σωστότερα) ήταν ακόμα βρετανική αποικία. Τον αποκαλούν Σάντρο, αγνώστων γονέων που τον μεγάλωσε μια λύκαινα στο δάσος, όπου βρέθηκε μωρό. Τελικά ήταν κι αυτός ελληνικής καταγωγής! Τον ακολουθεί και τον συντροφεύει ένας αστείος καυχησιάρης, πλην όμως δειλός Ινδός (στα πρότυπα του Κοντοστούπη στον “Υπεράνθρωπο”), ο Τίπο-Τίπο. Από την πρώτη του κιόλας περιπέτεια στο ανάγνωσμα, τον συντροφεύει και η Λεϊλά, πανέμορφη κόρη του δολοφονημένου Μαχαραγιά της Αλμόρα, της οποίας έσωσε τη ζωή.

Στο μεταξύ, χωρίς καμιά νύξη της αφρικανικής παρέας του Μικρού Ταρζάν, η τύχη της αγνοείται. Τούτο, ίσως δεν θα είχε θετικά αποτελέσματα προσδοκώμενης κυκλοφορίας. Έτσι, στο τεύχος 38 αποφασίζεται μια ακόμα άστοχη εκδοτικά ενέργεια. Εμφανίζονται στη ζούγκλα της Ινδίας οι Ταμπόρ, Ζολάν, Μπουτάτα και Μπαγιόκο, που είχαν λέει αιχμαλωτιστεί από μια Κινέζα πειρατίνα και κατόρθωσαν να δραπετεύσουν! Προφανώς, η εμφάνισή τους είχε αιτία την απόπειρα αναστροφής των κυκλοφοριακών δεδομένων!

  Ωστόσο, η διευρυμένη παρέα της ζούγκλας δεν κατάφερε να συνυπάρξει σε περισσότερα από τρία τεύχη και στο τεύχος 40 (με τη συμπλήρωση του 5ου τόμου) το ανάγνωσμα έκλεισε τον κύκλο του με οριστικό τέλος.

Οι Ταμπόρ, Σάντρο, Ζολάν και Μπουτάτα να παίρνουν το καράβι που θα έφερνε τους δυο πρώτους στην πατρίδα τους την Ελλάδα. Η Ζολάν συντροφεύει --με υπόσχεση γάμου- τον Ταμπόρ και ο Μπουτάτα με προοπτική να είναι ο… καμαριέρης του ζευγαριού! Η Λεϊλά που έμεινε πίσω, πήρε τον θρόνο στο μαχαραγιάτο του πατέρα της και οι αστείοι τύποι Μπαγιόκο, Τίπο Τίπο και Βαβά (που είχε προστεθεί στο μεταξύ ως.. βοηθός του Τίπο Τίπο) έδωσαν όρκο τιμής μεταξύ τους να φάνε τον κόσμο.. μπαμπέσικα!

Εξώφυλλο και πλούσια εσωτερική εικονογράφηση από τον  Βύρωνα Απτόσογλου σε πολύ καλές στιγμές δημιουργικότητας.

Μια εβδομάδα μετά την διακοπή έκδοσης του “Μικρού Ταρζάν” τον διαδέχεται στους θρόνους της ζούγκλας ο “Καλ”.

 (Βασικός κορμός του σημειώματος είναι από το λήμμα “Μικρός Ταρζάν” στο βιβλίο “Ήρωες του Στέλιου Ανεμοδουρά”)
Γιώργος Βλάχος
23 Απριλίου 2016

-----------------------------------------------------

#1) Ο Αόρατος Γίγαντας

 Ένας λευκός κυνηγός ελεφάντων για τους χαυλιόδοντές τους θέλει να σκοτώσει τον μεγάλο λευκό ελέφαντα για τους σπάνιους και υπερπολύτιμους μαύρους χαυλιόδοντές του. Το πού θα τον βρει, ξέρει μόνον ο Ταμπόρ, ο οποίος είναι φίλος του ελέφαντα. Για να βάλει στο χέρι τον Ταμπόρ, βασανίζει τη Ζολάν, τη μικρή φίλη του νεαρού άρχοντα της ζούγκλας.
Μεγάλο μέρος της αφήγησης καλύπτει και η γνωριμία με τους τρεις βασικούς ήρωες˙ τα δυο προαναφερθέντα λευκά παιδιά και τον μαύρο φίλο τους, τον χαζό Μπουτάτα.
 Αν και το κύριο θέμα της περιπέτειας είναι το κυνήγι του ελέφαντα, ο τίτλος του τεύχους παραπέμπει στη δευτερεύουσα παράλληλη ιστορία ενός αόρατου γίγαντα, ο οποίος ούτε εμπλέκεται στην πρωτεύουσα ιστορία, ούτε αποκαλύπτεται αφήνοντας αυτήν την εκκρεμότητα για το επόμενο τεύχος.
Τελικά, ο κακός λευκός κυνηγός τιμωρείται με θάνατο από τη Θεία Δίκη, χωρίς να προλάβει να σκοτώσει τον ελέφαντα. Ωστόσο, ούτε το μεγαθήριο γλυτώνει τον θάνατο και μάλιστα μαρτυρικό, αφού ανήμπορο πεσμένο στο έδαφος τον κατατρώγει παμφάγα στρατιά τερμιτών αφήνοντας μόνο τον σκελετό του. Ο Ταμπόρ παίρνει μαζί του τους πολύτιμους μαύρους χαυλιόδοντες… για ενθύμιο!
 
Προβλέψιμα τυπική συνταγή σεναρίου σε ζουγκλικό περιβάλλον “αλά Ρούτσος”. Με το πρώτο κιόλας τεύχος του “Μικρού Ταρζάν” δίνεται το στίγμα ύφους ολόκληρου του αναγνώσματος (για όσο τουλάχιστο θα το έγραφε ο Ρούτσος): μυστήριο, γλαφυρές περιγραφές σκηνών τρόμου, εκκρεμότητες και ανατροπές στην αφήγηση, αραχνιασμένοι γέρο-μάγοι σε φριχτά σπήλαια ετοιμάζουν μαγικά φίλτρα, απόκοσμα πλάσματα, ενώ υπό αμφισβήτηση τίθεται και η ύπαρξη αρκούδας στη σύγχρονη πανίδα της Μαύρης Αφρικής. Και οι πρώτες νύξεις… θυελλώδους ειδυλλίου ανάμεσα στους δυο πρωταγωνιστές, που θα κορυφωθεί στα επόμενα τεύχη με την εμφάνιση του “αυθεντικού” ρουτσικού Ταρζάν και της θεϊκής ομορφιάς, πλην όμως επιθετικά ερωτιάρας, Γιαράμπα!
Ωστόσο, οι όποιες υπερβολές, οι όποιες πραγματολογικές αυθαιρεσίες στο κείμενο, είναι αυτές που δίνουν την φρεσκάδα στη αφήγηση και ο Ρούτσος ξέροντας καλά τη συνταγή: περιτύλιγμα από παραμυθένια συστατικά σε περιπετειώδες ανάγνωσμα την αξιοποίησε δεόντως σε όλες τις δυνατές παραλλαγές της.

«Ο Αόρατος Γίγαντας» κυκλοφόρησε την Παρασκευή 11 Απριλίου 1958 και συνυπήρξε στα περίπτερα για πέντε μέρες με το τελευταίο τεύχος του αναγνώσματος του διαπλανητικού “Υπεράνθρωπου”, το οποίο αντικατέστησε στο εκδοτικό supporting του “Μικρού Ήρωα”.

Γιώργος Βλάχος
23 Απριλίου 2016



#2) Η Κρύπτη των Θησαυρών

Στο τεύχος 2 του «Μικρού Ταρζάν» με τίτλο «Η Κρύπτη των Θησαυρών»,  παρακολουθούμε τις περιπέτειες του Ταμπόρ, του μικρού Ταρζάν, που με  τις οδηγίες του γέρου μάγου Ζοχράν και τη βοήθεια του γιγαντόσωμου  συντρόφου του Μπουτάτα επιχειρεί να ελευθερώσει τη μικρή  προστατευόμενή του Ζολάν, που την έχει απαγάγει «Ο Αόρατος Γίγαντας»  του προηγούμενου τεύχους και την κρατάει αιχμάλωτη στην όχθη του  μεγάλου ποταμού κοντά στον ψηλό καταρράκτη. Όμως, η επιχείρηση  απελευθέρωσης της Ζολάν επιφυλάσσει στον Ταμπόρ και στον Μπουτάτα  πολλές δυσκολίες και πολλούς κινδύνους, που κορυφώνονται πίσω στη  σπηλιά του μικρού Ταρζάν, όπου σε μια κρύπτη κάτω από μια μυστική  καταπακτή στο βάθος της σπηλιάς είναι κρυμμένο ένα μεγάλο σεντούκι με αμέτρητα πολύτιμα αστραφτερά πετράδια αμύθητης αξίας! Ο θησαυρός αυτός  που είναι κρυμμένος για πολλούς αιώνες κάτω από τη σπηλιά του  ατρόμητου ελληνόπουλου γίνεται στόχος ενός φυλάρχου που γνωρίζει το  μυστικό και με τους αραπάδες του προσπαθεί να τον βρει και να τον  αποκτήσει…

Το τεύχος 2 του «Μικρού Ταρζάν» με τίτλο «Η Κρύπτη των Θησαυρών»  κυκλοφόρησε την Παρασκευή 18 Απριλίου 1958. Την περίοδο αυτή δεν  κυκλοφορούσαν άλλα περιοδικά αυτού του είδους εκτός μόνο από τον  διαχρονικό «Μικρό Ήρωα» που την ίδια εβδομάδα, την Τρίτη 15 Απριλίου  1958, είχε κυκλοφορήσει το τεύχος 269 με τίτλο «Ο Κίτρινος Πράκτωρ».  Την προηγούμενη εβδομάδα από την κυκλοφορία του τεύχους 2 του «Μικρού Ταρζάν» είχε ολοκληρωθεί η έκδοση των 24 τευχών του διαπλανητικού  «Υπερανθρώπου» και το κενό της περιόδου θα τον κάλυπταν ένα μήνα  περίπου αργότερα δύο νέα περιοδικά που θα κυκλοφορούσαν το δεύτερο  δεκαπενθήμερο του Μαΐου του 1958, το «Τζων Γκρηκ» του Νίκου Ρούτσου,  και το «Τζόε Ντικ» του Νίκου Μαράκη. Το συγκεκριμένο τεύχος του «Μικρού Ταρζάν» που προέρχεται από τη συλλογή μου δεν είχε εξώφυλλα  και δεν ήταν σε καλή κατάσταση, αλλά χάρη στον Πάνο που εξασφάλισε τα  εξώφυλλα από τον αγαπητό μας φίλο Μάκη Σουρμπή και έκανε την  επεξεργασία με τη δική του απαράμιλλη μαεστρία το τεύχος  αποκαταστάθηκε πλήρως και είχα κι εγώ την τύχη να δω και να θυμηθώ  μετά από τόσα χρόνια το εξώφυλλό του!

Σύμφωνα με τις αναμνήσεις μου τα τεύχη του «Μικρού-Ταρζάν» θα πρέπει  να τα προμηθευόμουν και να τα διάβαζα στο Λιτόχωρο όπου μεγάλωσα την  περίοδο περίπου, δεν μπορώ να το προσδιορίσω επακριβώς, 1962-1963,  περιμένοντας κάθε εβδομάδα το καινούριο τεύχος και έχοντας την  εντύπωση πως ήταν καινούριο περιοδικό που πρωτοκυκλοφορούσε τότε,  χωρίς να έχω την παραμικρή υποψία πως είχε εκδοθεί και είχε κυκλοφορήσει μερικά χρόνια πριν. Μάλιστα, θυμάμαι πως είχα σκεφτεί πως  η έκδοση του «Μικρού Ταρζάν» θα πρέπει να είχε σχέση με την ολοκλήρωση  της έκδοσης της Γ’ περιόδου του «Γκαούρ-Ταρζάν» και της συγγραφής από  το Νίκο Ρούτσο των 112 τευχών της. Εξάλλου, την περίοδο 1958-1959 που  εκδόθηκε για πρώτη φορά ο «Μικρός Ταρζάν» δεν ήξερα ακόμα να διαβάζω  και επομένως αποκλείεται η ανάμνησή μου να συνδέεται με την πρώτη  κυκλοφορία του! Στο Λιτόχωρο τα τεύχη του «Μικρού Ταρζάν» την περίοδο 1958-1959 δεν πρέπει να είχαν κυκλοφορήσει καθόλου και με βάση τις  αναμνήσεις μου κυκλοφόρησαν σε κανονική εβδομαδιαία κυκλοφορία την  περίοδο περίπου 1962-1963, χωρίς να μπορώ να πω με βεβαιότητα αν  ολοκληρώθηκε η σειρά και των 40 τευχών. Τεύχη πάντως με νούμερα πάνω  από το 25 δεν θυμάμαι να είδα ποτέ στη ζωή μου.


Προκόπης Κωφός
Θεσσαλονίκη, 5 Ιουνίου 2016

 

10 σχόλια:

  1. Ζηλευτή και πολυπόθητη ανάρτηση του Μ.ΤΑΡΖΑΝ(Εμπεριστατωμένη περιγραφή του περιβάλλοντος και των χαρακτήρων από τον Γ.Βλάχο όπως πάντα)Θερμές ευχαριστίες στον φίλε μου Γιώργο,κ. Πάνο και σε όλη την παρέα.Να ευχηθώ Καλή Ανάσταση του κυρίου σε όλους και σε όσους πιστεύουν σ'αυτή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τις ευχές μας και σε σένα, φίλε Ανάχαρσι. Όπως βλέπεις τηρούμε τις υποσχέσεις μας. Και... έπεται συνέχεια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ωω! θαυμάσιο τεύχος το Νο2,ευχαριστούμε τον Φίλο Προκόπη για την ωραία περιγραφή,τον Αμφιτρύωνα του blog κ.Πάνο και ασφαλώς τον Γιώργο και όλους τους συντελεστές,άνοιξα το Λεξικό του Γιώργου Βλάχου για να δω ποιό ήταν το τεύχος Νο269 του Μ.'Ηρωα που αναφέρθηκε ο Προκόπης,και είδα ότι η εικόνα του εξωφύλλου είναι του Θ.Ανδρεόπουλου,δεν το έχω διαβάσει αυτό το τεύχος.

      Διαγραφή
  3. Σας στέλνω ένα μεγάλο και ζεστό χαμόγελο και μια ανοιχτή καρδιά,διότι δεν ξεχνάτε την συνέπεια σας.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ,να περάσετε όμορφα με υγεία και ειρήνη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Για τον Προκόπη.Κυκλοφόρησαν και τα 40 τεύχη του Μ.ΤΑΡΖΑΝ τις περιόδους 1961-62,62-63 σε επανεκδόσεις,εγώ τα διάβασα όλα,να σου πώ και πως τελειώνει το τεύχος Νο 40,ο Ταμπόρ με την Ζολάν παντρεύτηκαν και μαζί έναν κωμικό τύπο (δεν θυμάμαι το όνομά του)διότι όπως ξέρεις από το Νο26 και μετά έγραφε ο Πότης Στρατίκης τα τεύχη, επιβιβάστηκαν σε ένα Υπερωκεάνειο και αναχώρησαν για Ν.Υόρκη,τίτλους που θυμάμαι από το νο26 και μετά-νο 29 Η κολασμένη κοιλάδα,νο31 ο όρκος του Ταμπόρ,νο32 Αιχμάλωτοι των Καννιβάλων,νο35 Σάντρο το παιδί των Λύκων,νο37 η Λαίλαπα της Ζούγκλας,νο39 το Βέλος του Ινδού

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αγαπητέ φίλε ΑΝΑΧΑΡΣΙΣ, οι πληροφορίες σου για «επανέκδοση» του «Μικρού Ταρζάν» την περίοδο 1962-1963 είναι πολύτιμες, γιατί καθώς διασταυρώνονται με τις οι δικές μου αναμνήσεις ενισχύουν την εκτίμηση για την επανέκδοση του περιοδικού πέντε περίπου χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση! Αν ήταν γνωστό και το μέρος όπου βρισκόσουν τότε που προμηθευόσουν και διάβαζες τα τεύχη του «Μικρού Ταρζάν» και μάλιστα μέχρι το νούμερο 40, δεν θα έμενε ίσως καμιά αμφιβολία πως η επανέκδοση αφορούσε όλη τη χώρα και πως ολοκληρώθηκε με την κυκλοφορία όλων των τευχών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Φίλε Προκόπη,πρέπει να αφορούσε όλη την χώρα η επανέκδοση,διότι εγω τα προμηθευόμουν από την Χρυσούπολη και την Καβάλα τότε,θα δεις σε τεύχη του Μ.'Ηρωα της πρώτης έκδοσης του 1953-1968 όπου ο κ.Ανεμοδουράς διαφήμιζε τα βιβλιοπωλεία που επωλούντο οι εκδόσεις του,βιβλιοπωλείο,Αθ.Παπαδόγιαννης ΚΑΒΑΛΑ,και Αφοι ΛαμπρόπουλοιΧρυσούπολις,ελπίζω να σε βοήθησα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επικυρώνω την άποψη της πανελλήνιας επανέκδοσης καθόσον την ίδια εποχή αγόραζα ο ίδιος τα τεύχη του Μικρού Ταρζάν στη Λάρισα και θυμάμαι που είχα μπερδευτεί με την αλλαγή των ηρώων προς τα τελευταία τεύχη.

      Διαγραφή
  7. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή