Διαμάντι



Τα εννιά τεύχη του περιοδικού «ΔΙΑΜΑΝΤΙ» εκδόθηκαν το τελευταίο δίμηνο  του 1955 από τον εκδοτικό οίκο του Στέλιου Ανεμοδουρά. Περιλαμβάνουν περιπέτειες ανεξάρτητες μεταξύ τους, χωρίς κεντρικό ήρωα και  διαφορετικό κάθε φορά περιβάλλον που στο οπισθόφυλλο αναφέρονται ως  εξωτικές, διαπλανητικές, ιστορικές, εξερευνητικές, δραματικές,  πολεμικές, κατασκοπικές και ναυτικές. Οι περιπέτειες αυτές είναι  επιπέδου «Μάσκας», απευθύνονται σε εφήβους και σε μεγαλύτερες ηλικίες,  χαρακτηρίζονται, επίσης στο οπισθόφυλλο, ως μικρά αριστουργηματικά  μυθιστορήματα και κρίνοντας από τα τρία τεύχη που έχω υπόψη, το 1 και  το 4 από τη συλλογή του φίλου μου Γιώργου Τσιφοδήμου και το 6 από τη  δική μου, που θα δημοσιευτούν σύντομα στο «μπαούλο», θα πρέπει να  είναι μεταφράσεις. Η τιμή του κάθε τεύχους ήταν 2 δραχμές, όσο και των  άλλων παιδικών περιοδικών της εποχής, το κάθε τεύχος είχε 36 σελίδες,  επίσης όπως και τα άλλα παιδικά περιοδικά, αλλά οι διαστάσεις του ήταν  11 x 15 εκατοστά, μικρότερες από των άλλων παιδικών περιοδικών. Στο  τεύχος 6 που διαθέτω υπάρχει μια αυτοκόλλητη ετικέτα που γράφει πως το  τεύχος είναι από «ανατύπωση» και τιμάται 7 δραχμές. Από το αυτοκόλλητο αυτό μπορούμε μάλλον να συμπεράνουμε πως δεν πρόκειται για κανονική  «ανατύπωση», αλλά για διάθεση τευχών που δεν είχαν διατεθεί στην  αρχική έκδοση και ακόμα από την αυξημένη τιμή των 7 δραχμών προκύπτει  μάλλον πως επανακυκλοφόρησαν πολλά χρόνια αργότερα από την πρώτη  κυκλοφορία τους. Η εσωτερική εικονογράφηση των τευχών περιορίζεται σε  πολύ μικρές εικόνες στην αρχή κάθε κεφαλαίου, άσχετες με την υπόθεση, ενώ η εικονογράφηση των εξωφύλλων θα πρέπει να είναι έργο Ελλήνων  σκιτσογράφων.

Προκόπης Κωφός
Θεσσαλονίκη, 18/10/2015


--------------------------

Ο τίτλος του είχε κατοχυρωθεί από τον Ανεμοδουρά από τα τέλη του 1952, αλλά τον προόριζε για άλλου είδους περιοδικό. Συγκεκριμένα, φιλόδοξο παιδικό ποικίλης ύλης. Το διαφήμιζε μάλιστα μέσα από τις σελίδες του Υπερανθρώπου και του Τάργκα με μορφή... σπαζοκεφαλιάς σχετικά με τον τίτλο του. Του προέκυψε η αναπάντεχη επιτυχία του Μικρού Ήρωα και μετέθεσε τα σχέδια για το μέλλον. Ωστόσο, τον τίτλο τον έδωσε σε αυτό το μικρότερου σχήματος περιοδικό για μεγαλύτερης ηλικίας αναγνώστες και χωρίς καθόλου εσωτερική εικονογράφηση. Κάθε τεύχος είχε και διαφορετικού είδους περιπέτεια, ενώ φιλοδοξούσε να τις απλώσει σε όλα τα είδη. Διαδέχτηκε στα περίπτερα το περιοδικό Μάτι, ιδίων διαστάσεων και για το ίδιο ηλικιακό κοινό, με αυτοτελείς αστυνομικές ιστορίες. Παρότι ήταν και τα δυο προσεγμένα και επιμελημένα περιοδικά έμειναν και τα δύο στα εννέα τεύχη. Ίσως να έφταιγε η έλλειψη μόνιμου χαρακτήρα-πρωταγωνιστή που θα έκανε το δέσιμο (hook) με το κοινό. 
Γιώργος Βλάχος


#1) Το Νησί των Σκελετών 

Το τεύχος 1 του «Διαμαντιού» με τίτλο «Το Νησί των Σκελετών»  χαρακτηρίζεται μέσα στο ίδιο το τεύχος, κάτω από τον τίτλο στην πρώτη  σελίδα του, ως «περιπετειώδες ρομάντζο». Εκδόθηκε την Τρίτη 1  Νοεμβρίου 1955, την ίδια μέρα που εκδόθηκε το τεύχος 141 του «Μικρού  Ήρωα» με τίτλο «Ο καβαλάρης του Ολέθρου». Η μετάφρασή του, που  αναφέρεται ως «απόδοσις», είναι του Κ. Νησιώτη. Στο αρκετά ενδιαφέρον  αυτό περιπετειώδες ρομάντζο η υπόθεση τοποθετείται σε ένα μικρό  ερημονήσι του Ειρηνικού Ωκεανού, όπου οι πρωταγωνιστές του εμπλέκονται  σε μια περιπέτεια με μυστήριο, πολιτικές ίντριγκες, έναν θησαυρό, τα  κρατικά μυστικά ενός πραξικοπηματία δικτάτορα της λατινικής Αμερικής  και έναν αναπάντεχο έρωτα…

Προκόπης Κωφός
Θεσσαλονίκη, 18 Οκτωβρίου 2015



#2) Το Μυστικό των Άνδεων

Ο Γάλλος δημοσιογράφος Ρομπέρ Περώ, ειδικός απεσταλμένος της μεγάλης παρισινής εφημερίδας «Ουνιβέρ», φτάνει στη Νότια Αμερική για ένα επιτόπιο ρεπορτάζ στη μυστηριώδη οροσειρά των Άνδεων και με τον μιγά οδηγό του βουνού που προσλαμβάνει, επιχειρεί να εξερευνήσει τη μεγάλη σπηλιά, που το στόμιό της φαινόταν να χάσκει στην πλαγιά του φαραγγιού όπου η ομάδα τους είχε στρατοπεδεύσει. Η εξερεύνηση της σπηλιάς θα οδηγήσει τους δυο τολμηρούς άντρες σε μια μυστική πολιτεία που δημιούργησαν οι Ίνκας στο μακρινό παρελθόν, όταν κατέφυγαν στην οροσειρά των Άνδεων κυνηγημένοι από τους Ισπανούς κατακτητές. Όμως, όποιος επισκέπτεται τη μυστική αυτή πολιτεία είναι καταδικασμένος να μείνει για πάντα εκεί ή να πεθάνει, γιατί η ύπαρξή της δεν πρέπει ποτέ να γίνει γνωστή στον έξω κόσμο…

Η περιπέτεια του τεύχους 2 του περιοδικού «Διαμάντι» με τίτλο «Το Μυστικό των Άνδεων» κυκλοφόρησε την Τρίτη 8 Νοεμβρίου 1955, την ίδια μέρα που είχε κυκλοφορήσει το τεύχος 142 του «Μικρού Ήρωα» με τίτλο «Ο Παράξενος Κάου Μπόυ». Δύο μέρες μετά, την Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 1955 είχε κυκλοφορήσει το τεύχος 7 του «Μικρού Μπουρλοτιέρη» με τίτλο «Το Γιαταγάνι της Εκδίκησης» που είναι ήδη δημοσιευμένο στο «μπαούλο». Τέσσερις μέρες μετά, το Σάββατο 12 Νοεμβρίου 1955, θα πρέπει να κυκλοφόρησε το τεύχος 14 της «Μάσκας» της Γ’ περιόδου με κεντρική ιστορία την περιπέτεια γουέστερν με τίτλο «Ο αποστάτης» και ήρωα τον «άσσο των ραίντζερς» Ρίο Κιντ.

Στην πρώτη σελίδα του τεύχους και κάτω από τον τίτλο του, η περιπέτεια αυτή χαρακτηρίζεται ως «παράξενο ρομάντζο», χαρακτηρισμός που είναι περισσότερο ακριβής ως προς το «παράξενο» και λιγότερο ως προς το «ρομάντζο». Η μετάφρασή του, που αναφέρεται ως «απόδοσις», είναι του Τάκη Κ., ενώ ο συγγραφέας του δεν αναφέρεται. Κρίνοντας όμως από το γεγονός πως ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι Γάλλος και η Νατέα, η κοπέλα που ζούσε με τους Ίνκας στη μυστική πολιτεία των Άνδεων είναι κι αυτή γαλλικής καταγωγής, μπορούμε να υποθέσουμε μάλλον με ασφάλεια πως και ο συγγραφέας είναι Γάλλος και πως η αρχική έκδοση της ιστορίας έγινε σε γαλλικό περιοδικό και μεταφράστηκε στα ελληνικά από τα γαλλικά ή από αγγλική μετάφραση.

Το συγκεκριμένο τεύχος 2 του «Διαμαντιού» που δημοσιεύουμε σήμερα στο «μπαούλο» προσφέρθηκε κι αυτό από τον αγαπητό μας φίλο Μάκη Πατόπουλο.



Προκόπης Κωφός
Θεσσαλονίκη, 5 Φεβρουαρίου 2017



#4) Ο Ηρωικός Καβαλάρης 

Από τις ακτές και τα μικρά ερημονήσια του νότιου ημισφαιρίου του  Ειρηνικού Ωκεανού όπου μας είχε ταξιδέψει το τεύχος 1 του περιοδικού  «Διαμάντι», το τεύχος 4 μας μεταφέρει στα σύνορα Ηνωμένων Πολιτειών  και Μεξικού. Η περιοχή όπου διαδραματίζεται η περιπέτεια αυτή με τίτλο  «Ο Ηρωικός Καβαλάρης» είναι ένα μέρος με επιδέξιους πιστολάδες και  ικανούς σερίφηδες, με ληστές και κακοποιούς που βρίσκουν καταφύγιο στην άλλη πλευρά των συνόρων όταν τους κυνηγούν για τις παρανομίες  τους και με μπαρ όπου συχνάζουν καουμπόηδες, χαρτοπαίκτες και  παράνομοι. Στην περιοχή υπάρχει και ένα μεταλλείο που οι ιδιοκτήτες  του για να αποφύγουν να γίνουν οι χρηματαποστολές για τους μισθούς των  εργατών στόχος επιθέσεων ληστών, πληρώνουν του μεταλλωρύχους τους με τσεκ δίνοντας έτσι στον πολυπράγμονα ιδιοκτήτη του μπαρ της γειτονικής  πόλης τη δυνατότητα να αυξήσει τα εισοδήματά του αναλαμβάνοντας ρόλο  τραπεζίτη. Παρά τις προειδοποιήσεις του σερίφη Μάρσμιθ για τους  κινδύνους που διατρέχει, ο Στηβ  Φούλερ, αυτό είναι το όνομα του  ιδιοκτήτη του μπαρ, εξαργυρώνει με το αζημίωτο τα τσεκ των μεταλλωρύχων δίνοντάς τους χαρτονομίσματα που παραλαμβάνει κάθε  Παρασκευή βράδυ. Και το κακό που πρόβλεψε ο σερίφης δεν αργεί να  γίνει. Τα χαρτονομίσματα του Φούλερ γίνονται στόχος του Νταν  Γουώρμπλιγκ ενός ανθρώπου γνωστού και από τις δύο πλευρές των συνόρων  για την ταχύτητά του στο πιστόλι και τη μεγάλη του δεινότητα στα  άλογα, για τον οποίο είναι κοινό μυστικό πως ζει μάλλον από κλεψιές  και όχι από μια τίμια δουλειά. Ποιος όμως θα τολμήσει να τον  κατηγορήσει; Όλοι τρέμουν το πιστόλι του! Το σχέδιο που καταστρώνει ο  Νταν Γουώρμπλιγκ για τη ληστεία και τη δολοφονία του ιδιοκτήτη του μπαρ, ενοχοποιεί το νεαρό καουμπόη Μπιλ Χόγουαρντ. Ο νεαρός Μπιλ  αγαπάει την κόρη του σερίφη κι εκείνη, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα  της, που απορρίπτει τον Μπιλ λόγω της κλίσης του στο χαρτί, κάθε άλλο  παρά αδιάφορη είναι για τα αισθήματά του. Ο σερίφης, όταν τα στοιχεία  στον τόπο της δολοφονίας του Φούλερ «δείχνουν» τον Μπιλ αισθάνεται πως  επιβεβαιώνεται η εκτίμησή του για τον ποιον του νεαρού καουμπόη και τον συλλαμβάνει χωρίς καθυστέρηση…

Η περιπέτεια αυτή του περιοδικού «Διαμάντι» με τίτλο «Ο Ηρωικός  Καβαλάρης» κυκλοφόρησε την Τρίτη 22 Νοεμβρίου 1955, την ίδια μέρα που  είχε κυκλοφορήσει το τεύχος 144 του «Μικρού Ήρωα» με τίτλο «Νίκος  Γαλανός, το Ηρωικό Παιδί της Κύπρου».Στην πρώτη σελίδα του τεύχους  κάτω από τον τίτλο του χαρακτηρίζεται ως «περιπετειώδες ρομάντζο»  χαρακτηρισμός επιτυχημένος, γιατί εκτός από το χαρακτήρα της ιστορίας  αυτής ως περιπέτειας, ιδιαίτερο ρόλο στην εξέλιξή της παίζει ο έρωτας  του νεαρού καουμπόη με την κόρη του σερίφη, τη Λίσμπεθ. Η μετάφρασή  του, που αναφέρεται ως «απόδοσις», είναι και στο τεύχος αυτό του Κ.  Νησιώτη. Το πρωτότυπο του συγκεκριμένου τεύχους που δημοσιεύεται  σήμερα στο «μπαούλο» το εξασφάλισα κι αυτό από το μπαούλο του φίλου  μου Γιώργου Τσιφοδήμου.
Προκόπης Κωφός
Θεσσαλονίκη, 6 Νοεμβρίου 2015




#5) Μαύρα Μαργαριτάρια

Ο Αυστραλός Μακ Καιρνς είναι ιδιοκτήτης του Σουμπούρα, ενός μικρού νησιού του Νότιου Ειρηνικού, που στο υπέδαφός του κρύβει τα μεγαλύτερα και πιο καθαρά διαμάντια του κόσμου και στα ρηχά της θάλασσας που το περιβάλει τα πιο μεγάλα και διαφανή μαύρα μαργαριτάρια όλων των θαλασσών. Ο Καιρνς ταξιδεύει σε μια μικρή πόλη της Φλάνδρας στα γαλλο-βελγικά σύνορα κοντά στη Δουγκέρκη για να διαπραγματευτεί την πώληση του νησιού και των χωρικών του υδάτων στο παγκόσμιο Συνδικάτο των Διαμαντιών, που εκπροσωπείται από τους δυο μεγιστάνες των διαμαντιών όλου του κόσμου, τον Ολλανδό Πέτερ Βαν Λούβαϊν και τον Βρετανό Τζων Κάντερμπελ. Τα διαπραγματευτικά πλεονεκτήματα του νεαρού Αυστραλού είναι φυσικά η ποιότητα των διαμαντιών του νησιού του, που θεωρούνται από τους ειδικούς πολύ καλύτερα από αυτά που βγαίνουν στα Αφρικανικά αδαμαντωρυχεία, αλλά και η δυνατότητά του να πλημμυρίσει την παγκόσμια αγορά με τα διαμάντια του και να ρίξει τις τιμές, με ανυπολόγιστη ζημιά για το Συνδικάτο. Όμως, οι βασιλείς των διαμαντιών δεν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν το αστρονομικό ποσό του ενός δισεκατομμυρίου λιρών και το είκοσι τοις εκατό της ετήσιας παραγωγής του νησιού για 25 χρόνια που ζητάει ο Καιρνς, αλλά ούτε να δεχτούν την κατάρρευση των τιμών στη διεθνή αγορά διαμαντιών με την οποία τους απειλεί. Η διαπραγμάτευση αποτυγχάνει και η περιπέτεια της επιστροφής του Μακ Καιρνς στο νησί του, μόλις αρχίζει…

Η περιπέτεια του τεύχους 5 του περιοδικού «Διαμάντι» με τίτλο «Μαύρα Μαργαριτάρια» κυκλοφόρησε την Τρίτη 29 Νοεμβρίου 1955, την ίδια μέρα που ο «Μικρός Ήρως» είχε κυκλοφορήσει το τεύχος 145 με τίτλο «Οι Μικροί Κομάντος». Τέσσερις μέρες μετά, το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 1955, θα πρέπει να κυκλοφόρησε το τεύχος 17 της «Μάσκας» της Γ’ περιόδου με κεντρική ιστορία μια περιπέτεια του Ζορρό με τον μεγαλοπρεπή τίτλο «Ο Ζορρό Ξανακαλεί τη Λεγεώνα».

Στην πρώτη σελίδα του τεύχους και κάτω από τον τίτλο του, η περιπέτεια αυτή χαρακτηρίζεται ως «περιπετειώδες ρομάντζο», χαρακτηρισμός που είναι ακριβής μόνο ως προς το «περιπετειώδες» και σχεδόν καθόλου ως προς το «ρομάντζο». Ένας πιο επιτυχής χαρακτηρισμός αυτής της ιστορίας θα μπορούσε να ήταν «κοσμοπολίτικη περιπέτεια», αφού ο πρωταγωνιστής και ιδιοκτήτης του μικρού νησιού του Νότιου Ειρηνικού είναι Αυστραλός, οι δύο μεγιστάνες των διαμαντιών είναι Ολλανδός ο ένας και Βρετανός ο άλλος, η συνάντηση γίνεται στη Φλάνδρα στα σύνορα Γαλλίας και Βελγίου, το πλοίο με το οποίο ταξιδεύει ο νεαρός Αυστραλός από τη Μασσαλία μέχρι την Αυστραλία και τα μικρά νησιά του Νότιου Ειρηνικού είναι παναμαϊκό, ο πλοίαρχος του πλοίου Αλμετέχο και το πλήρωμά του είναι κι αυτοί από τον Παναμά ή κάποια άλλη χώρα της Κεντρικής ή Νότιας Αμερικής και ένας σταθμός του ταξιδιού πριν φτάσει το πλοίο στα τροπικά νησιά του Νότιου Ειρηνικού είναι η Σιγκαπούρη. Η μετάφραση της περιπέτειας, που αναφέρεται ως «απόδοσις», είναι του Μιλτ. Χλωμού, ενώ ο συγγραφέας του και η γλώσσα στην οποία γράφτηκε δεν αναφέρονται.

Το επόμενο τεύχος του «Διαμαντιού» που διαφημίζεται στο τεύχος αυτό είναι το νούμερο 6 με τίτλο «Οι Δύο Σφαίρες» που είναι ήδη δημοσιευμένο στο «μπαούλο». Το περίεργο με αυτή τη διαφήμιση είναι πως «Οι δύο σφαίρες» αναφέρονται ως «μια ιστορία κατασκοπείας από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, όπου ένας ηρωικός πράκτωρ των συμμάχων κατορθώνει να πάρει από τους Γερμανούς πολύτιμα έγγραφα». Φυσικά, έχοντας υπόψη την περιπέτεια του τεύχους 6 καταλαβαίνουμε πως δεν πρόκειται περί αυτού, αφού «Οι Δύο Σφαίρες» είναι μια ιστορία κατασκοπίας της περιόδου του λεγόμενου «ψυχρού πολέμου», που αναφέρεται στην κλοπή από τους «Ανατολικούς» ενός μικροφίλμ με πολύτιμα μυστικά που οι «Δυτικοί» προσπαθούν να επανακτήσουν. Το ερώτημα είναι, έγινε απλά ένα λάθος ή είναι παραπλανητική η διαφήμιση του επόμενου τεύχους για να περιοριστεί η «ζημιά» από την κυκλοφορία μιας περιπέτειας του «ψυχρού πολέμου» αντί μιας περιπέτειας του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου; Το ερώτημα ίσως να μην απαντηθεί ποτέ, αν και η απάντησή του στην περίπτωση που επιχειρήθηκε να εμφανιστεί μια περιπέτεια κατασκοπίας που τοποθετείται στην περίοδο του «ψυχρού πολέμου» ως περιπέτεια κατασκοπίας που τοποθετείται στην περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου θα είχε αρκετό ενδιαφέρον.

Το συγκεκριμένο τεύχος 5 του «Διαμαντιού» που δημοσιεύουμε σήμερα στο «μπαούλο» προσφέρθηκε κι αυτό από τον αγαπητό μας φίλο Μάκη Πατόπουλο.


Προκόπης Κωφός
Θεσσαλονίκη, 14 Μαρτίου 2017





#6) Οι Δυο Σφαίρες

Από τις ακτές και τα μικρά ερημονήσια του νότιου ημισφαιρίου του  Ειρηνικού Ωκεανού όπου μας είχε ταξιδέψει το τεύχος 1 του περιοδικού  «Διαμάντι» και από τα σύνορα Ηνωμένων Πολιτειών και Μεξικού όπου  βρεθήκαμε στο τεύχος 4, το τεύχος 6 μας μεταφέρει στα  Ρουμανογιουγκοσλαβικά σύνορα, εκεί όπου χώριζε τις δύο χώρες ο Δούναβης.
Ο Γάλλος κατάσκοπος Ρομπέρ Μπαρτιέ έχοντας στην κατοχή του ένα  μικροφίλμ με πολύτιμες πληροφορίες σχετικές με έναν κινητήρα  αεροπλάνου που λειτουργεί με ατομική ενέργεια, βρίσκεται στην περιοχή  των συνόρων από την πλευρά της Ρουμανίας και το μόνο εμπόδιο που τον  χωρίζει από την ασφάλεια που θα του προσφέρει η ουδέτερη ζώνη της απέναντι όχθης είναι το μεγάλο ποτάμι. Ο Γάλλος κατάσκοπος έχει  καταφέρει να κλέψει το μικροφίλμ από τους «ανατολικούς» που κι αυτοί  αρχικά είχαν καταφέρει να το κλέψουν από το Παρίσι. Όμως, η κατάσταση  για τον Ρομπέρ Μπαρτιέ είναι κάτι παραπάνω από τραγική, γιατί ο  «περασματάρης» που θα τον περάσει από το ποτάμι δεν είναι καθόλου διατεθειμένος, ακόμα και με αυξημένη αμοιβή, να αψηφήσει τη θύελλα που  έχει ξεσπάσει, να αφήσει την ασφάλεια του πανδοχείου του και να τον  μεταφέρει νυχτιάτικα στην απέναντι όχθη. Και το χειρότερο, ο φοβερός  συνταγματάρχης Γκρούσκυ της ρουμανικής αντικατασκοπείας που τον  καταδιώκει βρίσκεται πολύ κοντά. Τι θα κάνει ο Γάλλος κατάσκοπος καθώς  ο κλοιός σφίγγει γύρω του και η σύλληψή του είναι σχεδόν βέβαιη; Θα καταφέρει τουλάχιστον να διασώσει και να φυγαδεύσει το μικροφίλμ για  να μην πέσει πάλι στα χέρια του εχθρού;
Η ιστορία αυτή του άγνωστου συγγραφέα παρουσιάζει μια σοβαρή αδυναμία.  Είναι αδύνατο να καταλάβουμε την αξία που αποδίδεται στο ίδιο το  μικροφίλμ, εφόσον οι «ανατολικοί» το πρώτο πράγμα που θα έκαναν μόλις  το αποκτούσαν θα ήταν να αναπαράγουν τις πληροφορίες που περιείχε.  Επιπλέον, είναι δύσκολο να αντιληφθούμε, γιατί έπρεπε το μικροφίλμ να  επιστρέψει οπωσδήποτε στο Παρίσι, αφού οι πληροφορίες που περιείχε  ήταν αρχικά των «δυτικών» που φυσικά εξακολουθούσαν να τις έχουν διαθέσιμες ανεξάρτητα από την κατοχή του ίδιου του μικροφίλμ. Και  γιατί οι «δυτικές» υπηρεσίες πληροφοριών απαίτησαν από τον πράκτορά  τους να τους παραδώσει το φιλμ και όχι να το καταστρέψει; Μήπως δεν  τον εμπιστεύονταν;
Η περιπέτεια αυτή είναι μια ιστορία της εποχής του λεγόμενου «ψυχρού  πολέμου». Ο άγνωστος συγγραφέας της δεν φαίνεται να τάσσεται υπέρ του  ενός ή του άλλου «στρατοπέδου». Η εικόνα της κατάστασης σε μια  «ανατολική» χώρα που μας παρουσιάζει, είναι πολύ πιο κοντά στο τρόπο  ζωής στη «δύση» απ’ όσο η προπαγάνδα για το «σιδηρούν παραπέτασμα»  ήθελε να παρουσιάσει. Η τοποθέτηση του συγγραφέα υπέρ των «δυτικών»  προκύπτει από λεπτομέρειες της ιστορίας και κυρίως από τους χαρακτήρες  των πρωταγωνιστών της. Σε μία από τις λεπτομέρειες αυτές πρόσεξα και  μια επιμέρους αντίφαση. Ενώ μας παρουσιάζει μια περιοχή, την περιοχή  των συνόρων μιας «ανατολικής» χώρας, που αναφέρει πως δεν διαθέτει  ηλεκτρικό ρεύμα, από την άλλη μας λέει πως στην ίδια περιοχή  λειτουργεί μια κινητή ιατρική μονάδα που θα τη ζήλευαν ίσως ακόμα και σύγχρονες και όχι  κινητές, αλλά σταθερές ιατρικές μονάδες!

Η περιπέτεια αυτή του περιοδικού «Διαμάντι» με τίτλο «Οι Δύο Σφαίρες»  κυκλοφόρησε την Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 1955, την ίδια μέρα που είχε  κυκλοφορήσει το τεύχος 146 του «Μικρού Ήρωα» με τίτλο «Το Μυστήριο  της… Ψητής Όρνιθας». Στην πρώτη σελίδα του τεύχους και κάτω από τον  τίτλο του, η περιπέτεια αυτή χαρακτηρίζεται ως «ρομάντζο  κατασκοπείας», χαρακτηρισμός που είναι ακριβής κυρίως ως προς το  σκέλος της «κατασκοπείας» και ελάχιστα ως προς το σκέλος του  «ρομάντζου». Συνήθως οι ιστορίες κατασκοπίας διαδραματίζονται σε  αστικό περιβάλλον, αλλά αυτή η περιπέτεια διαδραματίζεται στην  ύπαιθρο, ίσως γιατί περιγράφει το στάδιο της καταδίωξης του κατασκόπου. Η μετάφρασή του, που αναφέρεται ως «απόδοσις», είναι του  Μιλτ. Χλωμού. Το πρωτότυπο του συγκεκριμένου τεύχους που δημοσιεύεται  σήμερα στο «μπαούλο» το βρήκα το 1986 σε κατάστημα της Κατερίνης και  είχε στο εξώφυλλο μια αυτοκόλλητη ετικέτα που έγραφε πως είναι από  «Ανατύπωση» και η τιμή του είναι 7 δραχμές και όχι 2 όπως ήταν η τιμή  της αρχικής έκδοσης που αναφέρεται στο οπισθόφυλλο. Το αυτοκόλλητο αυτό το ξεκόλλησα από το εξώφυλλο και το κόλλησα στο οπισθόφυλλο,  έμειναν μόνο κάποια άσπρα σημάδια στο εξώφυλλο, αλλά η τιμή των 7  δραχμών δεν φαίνεται καθαρά και δεν πρέπει να δει κανείς το 7 ως 1.  Πάντως και η τιμή των 7 δραχμών της ετικέτας ήταν κι αυτή παλιά και  εγώ πλήρωσα 20 δραχμές για να το αποκτήσω!
Προκόπης Κωφός
Θεσσαλονίκη, 16 Φεβρουαρίου 2016


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου